“Merhaba” diyerek başladım söze. Sanki içimde biriken acılar fışkırmaya hazır bugün. Oysa yine İstanbul’da boğucu, sıcak, puslu, sıkıcı, kasvetli bir hava. Bugün 23 Temmuz 2008.

Sorunlar hız kesmeden ardı ardına devam ediyor. İsyan mümkün değil bu ruhta ama bazen içine kapandıkça biriken hislerin dışa vurulması gerek. Ama bunu insanlarla paylaşınca koz olarak kullanır çogu.

İşte böyle bir anda arama motoruna “huzur istiyorum” yazdım. Sonuçlar arasında bir yazı dikkatimi çekti; Sayın Gelmezoldun‘un yazısı “Huzur istiyorum, sadece huzur” beni adeta mıknatıs gibi çekti ve diyor ki;
» Hikayenin Devamı

Can dediklerin bir gün çekip gidecek, cansız kalacaksın. İpe tutunan tek noktan, bir avucun, bir de acıyan yanın olacak. Ama o ipi elbet sen de bırakacaksın.

Herkes değişiyor, sen bile, hayatı olduğu gibi kabul edeceksin. Ya hep canını acıtan yaranla yaşayacaksın ya da kabuk bağlayanı kanatmayacaksın. İyileşmeyen yara yoktur bilesin.

Gün gelecek sabahlara sadece sen yalnızlığınla göz açacaksın. İsyan edeceksin, haykıracaksın, ağlayacaksın ama o ipi bırakmayacaksın. Bırakırsan kabuğu kalkan yaran kapanmayacak ve sen yenileceksin.

» Hikayenin Devamı

Cezaevinin kapısında onu gördüğü an, onca yıl görmek için görüp geçirdiği ne varsa unuttuğu andı. Orada en güzel, en görkemli haliyle, bıraktığında dudağında kalan son gülümsemesini korumuş halde duruyordu işte.

Bu an için ne çok yaşamıştı. Bu an evet, bu an için, ona sarılıp bir kez daha içi patlayıncaya dek boynunun kokusunu içine çekebilmek için ne çok yaşamıştı.

Şimdi bu anla arasında yalnızca birkaç adım kalmıştı. Oradaydı o, ama asıl istediği o değildi. O andı istediği. Yıllar süren bekleyişten, yollar süren özlemden sonra nihayet bitmişti bu zorlu süreç.

» Hikayenin Devamı

Yaşadığım son iki ayı tamamen yok sayabilirim. Dünyadan iyice koptum. Ne bu güne dair ne de geleceğe dair hayatıma olumlu yansıyacak tek bir olumlu gelişme yaşamadım. Her şey tersine gidiyor.

Hayat insanı birbirine bağlı zincirler ile kendine bağlıyor. Galiba beni hayata bağlayan zincir koptu. Hayat ayrı ben ayrı yere savruluyorum.

Uzun zaman bu ayrılığın bedelini ödemek için emek vermiş olsam da, daha çok uğraşacağa benziyorum. Kopan noktayı kamufle etmeye çalışsam da kaynağın yeri “Ben buradayım” diyor.

» Hikayenin Devamı

Apansız çakan şimşekler, bir de ecel şahitti yalnızlığıma. Ciseleyen yağmur sağanağa gebeydi, puslu gecelerdeki yalnızlığımda da ben sana gebeydim.

Değerini bilmediğin, yerin dibine batırdığın sevdamı gökyüzüne yazıyorum yeniden. Duvarda asılı duran resmin gibi beni hiçbir zaman anlamsan da, tutamıyorum yüreğimi…

Hoyratça, yalın ayak koşuyorum sensizlik rıhtımında. Kalkan her vapuru kacırıyorum, arkasından bakakalıyorum bu puslu yalnızlıkta. Yakalayabildiklerimde de sen olmadın hiçbir zaman.

» Hikayenin Devamı