Artık çıkmak zorundaydılar zira yerlerinde duramıyorlardı. Ama kardeşleriyle birlikte dışarı adım atar atmaz dondurucu soğuğa maruz kaldılar; ilk önce üşüdüler sonra da aldırış etmediler.

Bir an eski bir arkadaşını görür gibi oldu ama çok uzakta olduğu için seçemedi. Keyifle hep birlikte şarkı söyleyerek ilerlerken arkadaşının da onu görerek yanına geldiğini gördü:

- Heey! Nasılsın? Demek sen de çıktın dışarı. Çok uzun süre oldu görüşmeyeli. Çok özledim seni.

» Hikayenin Devamı

Havalar iyice soğudu ve kış geldi. Sizi bilmiyorum arkadaşlar ama ben soğukları hiç sevmem. Çünkü kendime dikkat etmediğimden hasta olurum. Kışın en zevkli yönlerini bile yaşayamam ben.

Mesela kardan adam yapmaya dışarı çıkmıştım bir keresinde. Oyun oynamaktan kendimi unuttuğum ve montumu da kardan adamın üşümemesi için ona giydirdiğimden, ertesi gün hasta oldum.

Buna benzer nedenlerle hangi kış dışarı çıksam sonuç aynı oldu. Tabii ki annem de bir daha izin vermedi kışın dışarı çıkmama. Ne de olsa beni çok seviyor canım annem. Ama ben onun tüm tedbirlerine ve ikazlarına rağmen yine hasta oldum. ”Nasıl başardın?” dediğinizi duyar gibi oluyorum. Anlatayım.

» Hikayenin Devamı

”Şimdi ne olacak anne?” dedi küçük kız annesine. Annesi:

- “Babasının doktor kızı. Hayat devam ediyor babansız da olsa. Hayata sımsıkı sarılıp, yaşamaya çalışacağız” diye cevapladı.

Daha yedisinde olan küçük kız, kışın azgın olduğu zamanlarda soğuklarda kaybetmişti çok sevdiği babasını.

» Hikayenin Devamı

Hani çetin bir kış ortasında hava birdenbire açar ve güneş pırıldar ya gökyüzünde. Birden içi ısınır insanın. Yaşama sevinci artar. Sanki çocuklaşır ruhlar. Bu doğal olay bile, insana kazanılmış bir armağan gibi gelir birdenbire.

Ben de ruhumda yaşadığım çetin bir kış ortasında tanıdım onu. Kışa direnecek gücüm bile kalmamıştı o sıralar. Direnmekte istemiyordum zaten. Umutsuz ve güçsüzdüm.

İşte o günlerde güneş gibi açıverdi ruhumda. Her yanımı ısıttı. Kışı bile sevdim onu getirdiği için neredeyse. O bir armağandı bana sanki. Sıcacıktı, içtendi, gülünce gözlerinde ormanların en güzel yeşilini görüyordum. Zaten o da hep gülüyordu. Güldükçe de ısıtıyordu.

» Hikayenin Devamı

İnsan temiz havada büyük şehirdeki gibi sabah geç saatlere kadar uyuyamıyor. Uyandığımızda sanırım hava daha yeni ağarmıştı.

Güzel ülkemin olağanüstü doğa harikalarından biri olan bu yaylada, sırtını çam ormanlarına yaslamış küçük kulübemizin perdelerini açtığımızda bizi çocuklar gibi sevindiren bir manzara ile karşılaştık. Kar yağıyordu lapa lapa.

Lapa lapa tabirinin sözlük karşılığı bu olsa gerekti. Avuç içi büyüklüğündeki kar taneleri gümüşi renkte gökyüzünden süzüle süzüle iniyordu yaylaya.

» Hikayenin Devamı