Sene 2000, aylardan Şubat idi sanırım. Arkadaşımla işten çıktık, sohbet ederek Akköprü Metro Durağı’na doğru yola koyulduk. Havadan sudan, selden konuşarak zaman geçirdik. Metro yanaştı, istasyona, bindik. Doğru Kızılay’a.

Sağda solda zaman öldürmek için yer aramaya başladık. Kafenin birinde iki bardak çay içip tavla attık. Zaman iyice geçti. Saat on bire geliyordu. Biz de yola koyulduk.

Karanfil Sokak’tan yardıra yardıra Olgunlar Sokağı’na doğru yürüyoruz. Koyulaşmış bir şekilde muhabbet ederken, birden gözüme Feyman adlı kulübün tabelası ilişti. Daha önce de duymuştum, ama hiç gitmemiştim.

» Hikayenin Devamı

İşimi seviyorum. Bir şeylere katkıda bulunmak, yardımsever insanların bağışlarına vesile olmak hoşuma gidiyor. Biliyorum, bir gün düzenim bozulacak, şartlar değişecek ve ben bir gerekçe belirtemeden bu işten de ayrılmak zorunda kalacağım. Şimdilik her şey yolunda sayılır.

Bu meydanda gündüz kimse olmaz ki. Akşamları dolmaya başlar burası, hava karardığında. Ben de meydanın ortasındaki büyük beyaz çadırda yerimi alırım. Bu durumdan herkes memnun sayılır.

Normalde gündüz çalışan arkadaşım ile haftada bir çalışma saatlerimizi değiştirmemiz gerekli, ancak gündüz bomboş meydanın ortasında, serin çadırın içinde, koli koli dizilmiş vişne sularını tüketip, gazete okumaktan gayet hoşnut olacak ki, benim sadece akşamları çalışma isteğimi sevinçle karşıladı. Bu kıyağın üzerine çok ta sıkı dost olduk.

» Hikayenin Devamı

Üniversite yıllarında yurtta kalmak gibi bir kadersizliğim vardı. Okulumuzda dersler düzenli değildi. Sabah 2 saat gidip, akşama kadar boş olduğumuz, akşam üzeri derse girip 8-9 gibi okulu terkettiğimiz günlerimiz vardı.

Yine uykusuz geçen bir gecenin ardından, sabahın erken saatlerinde okula gitmek talihsizliğini yasayan ben, ögleden sonranın boş olduğuna seviniyordum. Hiç değilse birkaç saat uyurum diye düşünmüştüm.

Dediğim gibi de yaptım, dersten çıkınca doğru yurda gidip, biraz yattım. Biraz fazla yatmışım sanırım ki, akşama doğru bir oda arkadaşımın gelmesi ile uyandım. Akşam dersine sadece yarım saat kalmıştı.

» Hikayenin Devamı

Hayatta Allah’ın işaretlerinin var olduğuna inanır mısınız? İnanç “Kayıtsız şartsız kabul etmek” demektir diyor en değerli sözlükler.

Sizi bilmem ama ben yürekten inanıyorum ve karşılaştığımda bütün damarlarım, beynimin içinden çekiliyormuş gibi hissediyorum. Göz pınarlarıma söz dinlemeyen bir damla göz yaşı gelip oturuyor.

Kolay değil bu işaretleri görebilmek. Görseniz bile bir de anlayabilmek var. Ve ne yapmanız için size göründüğünü keşfedebilmek.

» Hikayenin Devamı

Üç yıl önceydi. Ankarada Batıkent, Kızılay arasında metroda mekik dokuyordum. Karşımda öyle bir güzellik oturuyordu ki anlatamam…

Ama o sıralar ben başkasına aşıktım. Nasıl olur da bu kadar etkilenirim derken kendime, kafamı kadırıp bir kere daha baktım “Güzel kız” dedim. Bir daha baktım “Gerçekten güzel” dedim. Üçüncüde ise (tavsiye edilmez, özellikle kız arkadaşı olanlara) “Allah’ım harbiden çok güzel”.

Aşık olmuştum ama ben başkasına aşıktım. Tamam çıkmıyorduk ama aşıktım.

» Hikayenin Devamı