İstanbul sen kokuyordu gelip geçtiğin gece, sonra her sokağında sana rastladım, martılar adını söylüyordu çığlıklarında. Her nefes alışımda kokunu çekiyordum adeta içime, sen gelip geçmiştin içimden. Ha ben, ha İstanbul… İkimiz de aşığın olduk, kör olduk, sağır olduk çünki sana aşık olduk.

Kör olduk, baktığımız her yerden sen çıkıyordun. Otobüslerin üstündeki devasa posterler sana aitti. Bilboardlarda sen vardın. Filmler seni oynuyor, reklamlardaki güzel kız sendin.

Meteoroloji bile yağmurun senin gözlerinden yağdığını söylüyordu. Ne Basra‘nın alçak basıncı, ne balkanların keskin soğuğu, sadece üzgün bakışın üşütüyordu bizi iliklerimize kadar. Körü körüne sevmiştik seni.

» Hikayenin Devamı

Gülen gözleriyle sevgili özlenir. Bitmez istekleri olsa da kardeş özlenir. Mis gibi tarçın kokusuyla anne özlenir. Ama kesinlikle hor görülmemelidir, şehirler de özlenir…

Hem sevgili, hem kardeş, hem de yeri gelince anne olan şehirler özlenir. 8 aycık da kalsan, upuzun 8 yıl da geçirsen, alıştıysan keşmekeşine, havasına hepsinden daha çok özlenir.

Bilemezdim özleyeceğimi. Bir kurşunkalemin ucundaydı benim bu şehre gelme ihtimalim. Boğaza karşı içilen çayların hayalini bile kurmamıştım; umutsuz vaka değildi ama dedim ya yalnızca bir ihtimaldi.

» Hikayenin Devamı

Zaman kendini bir oraya bir buraya savuran ama en sonunda kendi haline bırakan bir sarsıcı kuvvetti onun için. Kendine iyi bakmaktansa unutmayı, kendini sevmektense sevmemeyi öğretmişti sanki yaşadıkları.

Çocukken kaçtığı okul sıralarından sonra artık kendisini terkedilmiş bir binanın alt katında saklanırken bulduğu yalnız günlerini, sevgisini sakladığı babasını, sevgi anlayışının öyle olduğunu tahmin edemeden tabiî ki, annesinin 3 çocuğunu büyütmek için çabalarken nasıl titrediğini hatırlattı bu ıssız Beşiktaş iskelesi.

» Hikayenin Devamı