Kapıyı kapatır kapatmaz hemen evin Boğaz’a bakan geniş penceresine koştu. Perdeyi açmak istemedi. Tülün kendini göstermeyecek kadar uzağında durup adamın gitmesini bekledi.

Garaj kapısını göremiyordu ama buz gibi havada yağan sulu karla birlikte garaj kapısının önünde, pahalı kesme taşlarla çıkan arabanın çimlere zarar vermemesi için iki sıra halinde hazırlanmış araç yolunun, taşlardan parlayan kurşuni ışığındaydı gözleri.

Otomobilin, eşinin otomobilinin oradan çıkıp dış kapının kapandığını görmeden bir türlü rahat edemiyordu. Sanki bu adam yanından uzaklaşmadan, hayat bile yanına gelmeye çekiniyor ya da adam varsa yaşam bir türlü hayat olamıyordu.

» Hikayenin Devamı

Karşıdaki sitenin demir parmaklıklarının arasından apartman girişine bakıyorum. Karanlık. Pek bir şey göremiyorum. Apartmanın giriş kapısının ardında, karanlıkta yarım yamalak siluetler görüyorum, bir kişi mi, birkaç kişi mi belli olmuyor.

Köşedeki sokak lambası, apartman kapısının hemen önünde yamuk bir çizgi çizmiş. Mermerin bir tarafı karanlık.

Hemen önümden bir kadın geçiyor. Gözlerim bulanıklaşıyor. Sadece kırmızı çantalı olduğunu görebiliyorum. İş kadını. İyi giyimli sanki. O kadar kısa sürede nasıl farketmişsem.

» Hikayenin Devamı

Mahkeme, tek celsede boşanma kararını verdi. Taraflar memnundu.

Figen Hanım gayet sakin adımlarla gitti Halil Beyin yanına. Tokalaştılar. Medeni durumları artık evli değildi; ama ayrılışları medeni olmuştu. Oysa her türlü medeniyetsizlik yapılmıştı son birkaç yıl boyunca. Ağır hakaretler, aşağılamalar, hatta bilumum süs eşyalarının baş istikametinde fırlatılması gibi…

Figen Hanım zaten mahkeme kararını beklemeden eşyalarını toplamış ve yedi yıldır yalnız yaşayan annesinin yanına yerleşmişti. Halil Bey ise aynı evde kalmaya devam edecekti.

» Hikayenin Devamı

Beni yaralayan bir kadındı, belki elinde sustalı yoktu ama her yakınlığı, her gülüşünde benden intikam almak isteyen biri gibi bıçaklanıyordum.

Beni öldüren bir kadındı, elinde kurşunları içinde olan bir silah yoktu ama yüzündeki gözlerin bakışları her baktığında kirpiklerini her kırptığında gözbebekleri namlusundan cıkan mermiler gibi üzerime doğru ateşleniyordu.

Çoğundan kurtuldum kimisi boşa giti, kimisi omuzumu sıyırdı, kimisi kolumu yaraladı, kimisi bacaklarıma diz kapaklarımı yaraladı, hiçbiri canımı o kadar acıtmadı.

Çoğundan küçük sıyrılıklarla kurtuldum ama arkanı dönüp giderken bana baktığın o son bakışın beni kalbimin tam ortasından vurup yere yığdı. Son nefesimde aklıma gelen tek şey bu yalan dünya oldu.

Bu yapılmamalı. Burada kendime söz veriyorum yaşlandığım zaman buna engel olacağım.

Kabul ediyorum bugün benim için gerçekten karlı. Işıklı ayakkabılarımı ilk defa giydim. Kerem ayakkabılarımı incelerken yaşadığım mutluluğu tarif edemem. Onunkilerin sadece topuklarında ışıkları vardı, artık yanmıyorlar zaten.

Yeteri kadar para da kazandım. Tam 115 YTL. Poşet dolusu şeker, çikolata ve evde yenmeyi bekleyen bir o kadarı. Babam, abime sabahın köründe ellerini, ayaklarını yıkatırken yaptığım şirinliklerle yatakta kalmayı da başardım.

» Hikayenin Devamı