Şimdi bu mesajı kutunda görünce hemen öfkeleneceksin. “Ben sana artık bana mesaj yazma demedim mi?” diyeceksin. Haklısın da. Üstelik “Lütfen” bile demiştin. Çok kibarsın :)

Ama yazıyorum işte. Üstelik bu sana son yazışım olduğu için gönlüm rahat. Hem ben senden arkadaşın olarak seni aramak için izin aldığımı da hatırlıyorum.

Bunların önemi yok! Çünkü senden ayrıldığım o gün söylediğim gibi seni bir daha hiç rahatsız etmeyecek, yoluna çıkmayacağım. Bu cümleler sırf kendimi tatmin etmek için sana yazdığım son şeyler olacak. Bu konuda emin olabilirsin.

» Hikayenin Devamı

Yaşadığım her mutluluk için ağlayarak bedel ödedim. Küçük bir mutluluk bile olsa.

Neden hep ağlayarak bedel ödüyorum. Mutluluğumu kıskanan gözlere mi sahibim acep? Neden, neden, neden?

Kader, kahpe kader. Şimdi mutsuzum. Onun bir bedeli yok. Karar verdim, artık mutluluk ve aşk yok.

» Hikayenin Devamı

Yoruldum bu gidişlerden ve vedalaşmalardan. Sessizce kalıp, boş bakmak isterken hayata, neden tutuyorsunuz elimden? Bırakın beni köşelerime.

Eskimiş bir vuslat benim derdim de ilacım da. Şimdi beni sevmenizin hiçbir anlamı yok. Her gece sizsizliğe gömülürken yoktunuz. Ellerim ellerinize defalarca yalvarırken çekip gitmiştiniz. Umarsızdınız guruluydunuz ve acımasızdınız…

Şimdi gidin. Beni sevmelerinizin bir anlamı yok ruhumda. Bu saatten sonra dur diyecek değilim sizlere.

» Hikayenin Devamı

Yaşadığım son iki ayı tamamen yok sayabilirim. Dünyadan iyice koptum. Ne bu güne dair ne de geleceğe dair hayatıma olumlu yansıyacak tek bir olumlu gelişme yaşamadım. Her şey tersine gidiyor.

Hayat insanı birbirine bağlı zincirler ile kendine bağlıyor. Galiba beni hayata bağlayan zincir koptu. Hayat ayrı ben ayrı yere savruluyorum.

Uzun zaman bu ayrılığın bedelini ödemek için emek vermiş olsam da, daha çok uğraşacağa benziyorum. Kopan noktayı kamufle etmeye çalışsam da kaynağın yeri “Ben buradayım” diyor.

» Hikayenin Devamı

Sıradan bir insanım. Sıradan olmayı hiç istemedim. Dünya’yı yelkenliyle gezip, burada anılarımı anlatmak, zenginliğim ile nispet yapmak veya acılı dahi olsa, maceralarla dolu bir hayattan pasajlar sunmayı öyle çok isterdim ki…

Geriye kalan büyük çoğunluk gibi her şeyi orta karar yaşıyorum. Ay sonunda kemer sıktıran bir iş, sağlıklı olduğu için şükredilen orta zekada çocuklar. Manken gibi olmasa da başarılı bir ev kadını. Bütün gün köşedeki divanında yatıp, gelinine huysuzluk eden bir hasta anne.

Sahip olamayanlar için bunların büyük birer mutluluk olduğunu düşünmek pek teselli etmiyor açıkçası. Daha fazlasını istemek kendimi suçlamama neden olmamalı.

» Hikayenin Devamı