Bir Nisan sabahıydı. Yataktan fırlayıp balkona koştu. Derin derin nefes aldı, gördüğü rüya sarsmıştı onu.

Baharın temizliği yavaş yavaş içine dolunca, aldığı nefes, bedenine yeniden hayat vermişcesine, kendine getirdi onu; kafasındaki karanlıkları tam olarak dağılmamıştı.

Bıkmıştı şehrin dayanılmaz monotonluğundan, her gün ayrı geçen koşturmacalardan.

Annesinin sesiyle irkildi;

» Hikayenin Devamı

Uyandıktan hemen sonra dışarı attım kendimi. Günlerden Salı. Yolda yaşlı bir kadın ve köpeğiyle karşılaştım. El ele tutuşmuşlardı. Parmağımı kaldırarak selam verdim. Karşılık olarak bana çürük dişlerini fırlattı yaşlı kadın gülerek.

Ne kadar güzel bir sabahtı bu böyle! Böceğe dönüşmeden bir geceyi daha atlatmıştım. Daha ne isterdim şu hayattan. İşe gitmeden önce güzel bir kahvaltı yapmaya karar verdim.

Mumlarla dolu güzel bir dükkana girdim. Servis yapan şişman yunus bana ne istediğimi sorduğunda,

» Hikayenin Devamı

Siz hiç kendinizi işe yaramaz, monoton hissettiniz mi? Yaptığınız hiçbir şeyi beğenmediğiniz oldu mu hiç? Ya da çalışan bir kadın olmadığınız için insanların sizi önemsemediğini, küçümsediğini, hatta ve hatta kararlarınızın bir önemi olmadığını…

Evet, işte bu bahsedilen depresyondaki şahıs benim. Bir sıkıntı, bir sıkıntı… Sürekli aynı terane. Yaşadığın günün bitimi olan gece yarısı yatağa girip de uyuyayama modunda iken düşünüyorsunuz; ”Bugün işe yarar elle tutulur, hayatına renk katacak yeni ne yaptın?”

- ”Ha! ha! Söyle ne yaptın!” diye bağırıp senin beynini kemiren bir ses. Uyuma hakkını elinden alıyor birden.

» Hikayenin Devamı

Normalde erkeklere özgüdür tabi kahraman olma hadisesi ki normali de budur. Çünkü bay kişi kimi zaman merhametiyle, kimi zaman extrem derecedeki yardımıyla, kimi zaman bilek gücüyle, kimi zaman bayan kişiye kalkan oluşuyla kahraman olur.

Ama bayan kişi bir gün bay kişinin en ızdıraplı, en üzgün, şu hayattan çektiğinin ne olduğunu anlayamadığı
bi an da çıkar

“Ya kaç gündür görüşemiyoruz, seni çook özledim, bu akşam sende kalsam, göğsünde yatsam, uyusak birlikte, hem annemler Bursa’dan sevdiğin reçelden getirmiş, sabah uyanınca da aşkıma süpper bi kahvaltı hazırlarım”

der ve bir kız işte böyle kahramanı olur erkeğin…

80′li yıllar bir çocuk olarak geçirilebilecek en güzel zaman dilimiydi. Biz 80′lerde çocuk olan nesil son şanslılardık. Bunu şimdi anlamak daha kolay. Çünkü artık çocuklar bizim yaşadığıklarımıza, tattıklarımıza o kadar yabancılar ki.

Şimdilerde pazartesiyi getiren gün olarak sevdiklerimiz arasında son sıralara yerleştirdiğimiz pazar günleri bile ne kadar güzeldi.

Sabahları kahvaltıdan sonra ailece oturulur Lessie izlenirdi. Zeki, sevimli, muhteşem bir köpek. Ben ki hayvanlara o kadar da yakın bir insan değilimdir -ki o zaman da değildim- öyle bir köpeğim olması için bütün oyuncaklarımı verecek durumdaydım.

» Hikayenin Devamı