Günlerden bir gün, kalabalık ve buna aldırmayıp minibüse hala yolcu tıkmaya çalışan bir şoförün kullandığı bir minibüste, bir amca, bu minibüsteki insanları, minibüsü organize edip yerleştirmeyi kendine görev bellemiş ve sürekli “Sen şuraya, sen buraya, sen otur, sen kaykıl” şeklinde direktifler vermektedir.

Uzunca bir süre, şişman bir teyze amcayı baya zorlar. Çünkü teyze -doğal olarak- amcanın hiçbir dizilim planına uy(a)mamaktadır. Amca çok sinirlenir ve en sonunda kendinden geçmiş bir şekilde ortaya bir laf atar:

- Bu ne kardeşim, şişman insanlar binmesin şu minibüse!

Çok uzun zaman önceydi. Hani okul derdi, gelecek kaygısının olmadığı, insanların sözlerinin bizi bu kadar çok incitmediği ya da anlamadığımızdan incitemediği zamanlar.

Annemin cüzdanından gizlice para alıp, vereceği tepkiyi umursamadan Dido‘ları şişe kolayla birlikte, tozlu kaldırımlarda, kaygısızca mideye indirdiğim günler. İşte o günler :)

Babamın işten geldiğinde anahtarı olmasına rağmen zile bastığı (sırf bizi telaşa vermek için) kapıyı açar açmaz kucağına atladığımız, varsa elindeki paketleri kurcaladığımız, ki hep olurdu. İşte o günler…

» Hikayenin Devamı