Geçenlerde bir rüya gördüm. Üniversitede okuduğum yıllara ait bir rüyaydı. İkinci sınıfta, gri ve soğuk bir kış sabahı çok erken bir saatte, kampus içinde yer alan yurttaki yatağımda uyanmış buldum kendimi.

Diğer üç arkadaşım henüz uyuyordu. İkisi Kimya Mühendisliğinde, biri de İnşaat Mühendisliğinde okuyordu o sıralar. Yurt odası, sabahın alacakaranlığında ürkütücü bir sessizlik içindeydi.

Ranzaların karşısındaki duvar boyunca uzanan ortak çalışma masasının üzerinde; geceden kalmış biri yarım dolu, diğerleri boş dört çay bardağı, bir dilim kurumuş ekmek, kantinden alınmış ve hala kâğıt üzerinde bekleyen sararmış bir parça beyaz peynir, açık bırakılmış iki kitap, rezistanslı yuvarlak bir ısıtıcı ve dört basit sandalye.

» Hikayenin Devamı

Bundan yıllar yıllar önce babam İstanbul’a gitmek üzere otogara gidiyor. Orada otobüs şoförü olan bir arkadaşına rastlıyor. Hoşbeşten sonra arkadaşının da aynı akşam İstanbul’a bir seferi olduğunu öğreniyor ve babam onun arabasında şoförün yanındaki misafir koltuğunda İstanbul’a gitmek üzere yola çıkıyor.

Yolda sohbet ede ede giderlerken Bolu civarlarında yaşlı bir adam el kaldırıyor. Otobüste yer olduğu için şoför duruyor ve adamı almak istiyor. Adam

- “Şurada bir iki parça eşyam var evlat. Beklerseniz alıp geleceğim” diyor.

Şoför hatta muavini yardıma göndermek istiyor ama ihtiyar buna gerek olmadığını söyleyerek karanlıkta kayboluyor.

» Hikayenin Devamı

Sabahın bir vaktinde kapı zili çalar. Bir iki esneme ve gevşemeden sonra, gözler kısık bir şekilde kapıya doğru yol alınır. Kapı açılır ve karşıda bir komşu teyze belirir. Gözleri yaşlı bir şekilde

- “Anneni çağırır mısın” der.

Anne uyandırılır. Kadın göz yaşlarıyla anneye bakarak

- “Nafiz abi ölmüş“der.

O anda her şey durur. Çünkü bu isim evin babasının ismidir. Bir anda hastane koridorları, röntgen filmleri, babanın geçirdiği kalp krizleri hepsi arda arda kafada canlanır.

» Hikayenin Devamı