Yaklaşık 20 yıl önce Sivas’ın Şarkışla ilçesinin Temecik köyündeyim. Arkadaşlarla derede Şükrü emminin elmalığı civarinda oyun oynuyoruz ama tam olarak ne oynadığımızı hatırlamıyorum.

Efendim geçmiş zaman, yaşlandık artık. Yaş oldu 33. Saçımızın kılları ağardı, kelleştik. Sözü fazla uzatmadan oyuna döneyim. Köyün çocuklarından ben varım, İdris, Cemal, Ali, Hüseyin çocukluk bu ya, dalmışız oyuna sardırıyoruz.

Biraz ileride de Ellez (İlyas) emminin bahçesi var. Adam bağıra bağıra koşarak bir geldi, “Atleti niye parçaladınız” diye avazı çıkdığı kadar bağırıyor. Bizim olaydan haberimiz bile yok. Korkudan çil yavrusu gibi dağıldık. Ne olduğunu anlamadan kendimi Cemal ile arpa tarlasının içine yıldırım hızıyla attık.

» Hikayenin Devamı

Tuhaf girişim. Hayal veya rüya esnasında kurduğumuz çevreye açı olarak nereden bakıyoruz? Sağ üst mü, sol alt mı, arka paralel mi, ön paralel mi, üst dik mi, yan paralel mi?

Düşte oluşturduğumuz çevreyi görme açısı olarak göz bölgemizi kullanmamız kafa yorucu. Hayallerde bulunan kendimizi yönetebilme, senaryoyu şekillendirebilme imkanı için mükemmel bir görme açısı oluşturup, onu yönetim merkezimiz haline getiririz.

Hayalimizi içeren bu görsel sunuma düzey getirme amacındaki görme açısı seçimimiz aşamasında yönetimimizi kolaylaştırmayı, hakimiyetimizi artırmayı beraberinde getirmeli parolasıyla yola çıkarız.

» Hikayenin Devamı