Odamın kapısını öyle bir sertçe açtı ki kardeşim, kapı, arkasındaki duvara vurduktan sonra 4-5 defa esnedi , yalpaladı.

Alnının sağ yanında bir damla ter, yüzü kıpkırmızı, beni yakamdan silkeleyerek bağırıyordu. İkinci kelimesini duymuştum sadece,

- ……. boğuldu.

Gözlerimi açmıştım, konuşmaya çalışıyordum,

- Kim boğuldu?

- Esin!

Bu kelime beni uyandırmakla kalmadı, yazlığın üst katındaki odamdan, alt kattaki çıkış kapısına kadar yere basmadan gitmemi sağladı.

» Hikayenin Devamı

Benim çocukluğum Çorum’da geçti. O zamanlar Çorum, bugünkü gibi sayısız fabrikaların çalıştığı bir sanayi şehri değildi.

Halkın çoğu geçimini bağcılık, bahçecilik, hayvancılık ve tarımla kazanırdı. Bu nedenle her evin bir giriş kapısı dışında kocaman bir de bahçe kapısı olurdu.

O eski çivili kapılar. Önden baktığınızda kocabaşlı çiviler ve bir tokmaktan ibaret olan kapı, arkasındaki dikmelerle sağlamlaştırılır. Hayvanlar gelip gidebilsin, yük arabaları girip çıkabilsin diye kullanılırdı. Ha, bunlar bir de boyalı ise o ev halkının maddi gücü hakkında bilgi verirdi.

» Hikayenin Devamı