Aynada kendine bakıyordu. Banyodan yeni çıkmıştı, saçlarından sular damlıyordu. Önce alelacele saatine baktı, saat 07:45 idi.

Güne mümkün olduğu kadar erken başlamalıydı. Her şeyi zamanında yapmalıydı. Üzerini giyip, saçlarını kurutmak için yarım saati vardı. En geç 08:15′de evden çıkmış olmalıydı.

Hemen giymek için ayırdığı kıyafetleri giydi, dağılmış birkaç kıyafeti vardı yatağın üstünde, onları toparladı. On dakika geçmişti.

» Hikayenin Devamı

Ne oldu bize? Anlamadım. Eskidik mi? Duygularımız mı değişti bilmiyorum. Seni çok özlüyorum ama benim olmayan birini özlemeye ne hakkım var, onu da bilmiyorum.

Sen girmeden hayatıma unutmuştum tekrar birini sevmeyi ama yürekten deli gibi, güvenmeyi, bağlanmayı mutlu olmayı unutmuştum.

Başta sevgindi sanırım beni sana çeken, sonra sahiplenmen, düşünmen. Hayatta belki de ilk defa “Seninim, her şeyinle yanındayım” diye hissettiren şeydi.

Mıknatıs gibi çekti bunlar beni. Gittikçe daha çok kapıldım. Sensizliğe katlanamamaya, sensizliği kabul edememeye başladım. Oysa ne kadar yanlışmış şimdi anlıyorum.

» Hikayenin Devamı

Güneş batmış, ay bana sırtını dönmüş, her yer karanlık, hiç kimse yok. Peki neden ben? Neden?

Kim için ben şimdi bu haldeyim. Aslında nedeni çok açık. Sadece birini karşılıksız sevdiğim için. O bunu hak ediyo mu? Bu sorunun cevabı çevremdekilere göre “Asla” ama bana göre o iyi olan her şeyi hak ediyor.

Evet eğer karşılıksızsa ondan vazgeçmem lazım ama aklım böyle dese de kalbime söz geçiremiyorum. Duygularımı dizginlemeye çalışsam da onu düşünmekten, onu sevmekten kendimi alamıyorum.

Yapacak bir şey yok, onu seviyorum. Keşke ondan, onu sevmekten vazgeçebilsem. Keşke duygularımı kontrol edebilsem. Ama…

Hani çetin bir kış ortasında hava birdenbire açar ve güneş pırıldar ya gökyüzünde. Birden içi ısınır insanın. Yaşama sevinci artar. Sanki çocuklaşır ruhlar. Bu doğal olay bile, insana kazanılmış bir armağan gibi gelir birdenbire.

Ben de ruhumda yaşadığım çetin bir kış ortasında tanıdım onu. Kışa direnecek gücüm bile kalmamıştı o sıralar. Direnmekte istemiyordum zaten. Umutsuz ve güçsüzdüm.

İşte o günlerde güneş gibi açıverdi ruhumda. Her yanımı ısıttı. Kışı bile sevdim onu getirdiği için neredeyse. O bir armağandı bana sanki. Sıcacıktı, içtendi, gülünce gözlerinde ormanların en güzel yeşilini görüyordum. Zaten o da hep gülüyordu. Güldükçe de ısıtıyordu.

» Hikayenin Devamı

8 yıldır, dünya meleğim olarak hitap ettiğim bir kızı seviyorum. O kadar güzel ki. 9-10 yaşında kaptırdım kendimi ona. Ona karşı çok değişik şeyler hissediyordum.

Aynı okuldaydık. Onunla yüzyüze bir kelime etmişliğim yoktur. Çünkü korkuyorum. Ona gözükmekten, yaklaşmaktan, dokunmaktan korkuyorum. Ona bir şey olmasından korkuyorum.

Yaklaşamadığımdan koruyamıyacağım diye korkuyorum. Bu korkumun sebebi vardı tabi ki: Onun bana hiç sıcak bakmaması, daha doğrusu çok soğuk bakması.

» Hikayenin Devamı