Hayatımda çok sevdiğim bir insan var. Daha düne kadar her şey çok güzeldi, ta ki ailelerimizi tanıştırma kararı alana kadar.

Onun bir üvey annesi, özürlü bir abisi ve hasta bir annesi var. İki tane de ablası, birisi evlenecek. Yakında onlara bakacak sadece bir ablası kalacak.

Ailem böyle bir evlilik yapmamı istemiyorlar, çünkü ailesine benim bakacağımı düşünüyolar. O da bana evlendiklerinde yalnızca bir tanesine bakacağını söylüyor, ne yapmam gerekiyor bilemiyorum?

Onu çok seviyorum ama geleceğimi de düşünmeliyim, çok kararsızım.

Hemen hemen 2,5 yıllık bir ilişki… Hayatımın en uzun ilişkisi. Zaten topu topu 3 ilişkim oldu ve ilk ikisinde daha çocuktum. O yüzden bu ilişkinin bendeki yeri çok farklı. Ama yine de bu her şeyi affedebileceğim anlamına gelmiyor. İşte sorun da burada başlıyor….

Sorun mu? Sorun çok! En azından benim açımdan. Yoruldum galiba. Dayanacak gücüm kalmadı. Ama halen daha çırpınıyorum. “Acaba devam edebilir mi?”.

Gerçekten çok seviyorum. İşte o yüzden de hemen karar veremiyorum. Yaşananlara bakıyorum. Gözardı edemiyeceğim kadar güzel şeyler yaşadık. E dolayısıyla kolay karar verilemiyor.

» Hikayenin Devamı

7 yıl onun hasretiyle büyümüştü. Her yaz onu göreceğini bilerek yaşıyordu. Onu belki de küçük kalbi içinde büyük bir aşkla seviyordu. Belki yasaktı bu sevgi ona, belki de boyundan büyüktü bu aşk ama denemek istedi her sene ve sonuç hep hüsran oldu.

İkisi de büyümüşlerdi. Kız yazın gidiyordu onun olduğu şehire ve vazgeçmeden direniyordu güçlüklere. Önce karşısına ailesini aldı, sonra mesafeleri ve daha sonra da engel kalmadığını gördü.

6. yılın yazında birbirlerine sıkıca sarılmışlardı ya da kız öyle sanıyordu. Yine ayrılık vakti gelmişti. Kız kendi şehrine dönecekti. Bütün bir yaz onunla çok güzel vakit geçirmişti. Artık kızın annesi ve oğlanın ailesi biliyordu. Kızın içi rahattı ayrılırken.

» Hikayenin Devamı