Eline aldığı çatalı tekrar tabağın yanına bırakıyor kız. İki parmağıyla pastanın üstündeki çileği alıyor, dudağında ufak bir gülümse beliriyor aniden, hınzır. Karşısındaki genç adama uzatıyor çileği usulca.

Parlak gözleriyle karşılık veriyor genç adam, ağzını açıyor utanarak. Çilek olanca kırmızılığıyla yuvarlanıyor adamın ağzına. Gülümsüyor adam çiğnerken. Kız da gülümsüyor.

Neden sonra çatala uzanıyor genç adam. Pastanın kekinden alıyor biraz, biraz da beyaz kremasından. Kız hayranlıkla izliyor adamın elini. Hevesle ağzını aralayarak başını uzatıyor. Gözleri ışıl ışıl.

» Hikayenin Devamı

En kırmızı, daha kırmızısı yok, şeffaf kırmızı şerit. Kırmızı sulu bir elma. Kırmızı ip yumağı. Kırmızı ve ferah çilek şerbeti. Kırmızı ışık. Kırmızı bilye. Kırmızı pamuk yastık. Kırmızı parlak cam. Kırmızı yastık ve ıslaklık.

Kaybettikçe aklım karışıyor. Dolunay var, ona bakıyorum. Düşünüyorum eğer iki tane ay olsaydı hatta üç tane ay olsaydı, ne kadar ilginç olurdu. Bir tane olması da yeterince ilginç.

Kaybettikçe kafam dönüyor. Vazgeçtim intihardan. Ama dindiremiyorum kanı. Vazgeçiyorum ama yara kapanmıyor. Bileğimi kesmek çok kolaydı. Ay kırmızı olsa ilginç olurdu. Beyaz olması da yeterince ilginç.

» Hikayenin Devamı

Kadın konuşur, adam dinler. İlk başlarda özenle, tek bir ayrıntıyı dahi atlamadan, gözlerinin içine baka baka, can kulağıyla dinler.

Kadın yüreklenir adamın bu hallerinden. Daha bir iştahla devam eder anlatmaya. Adam yine dinler. Ayrıntıları atlar bazen belki ama, konu başlığından haberdardır hala.

Adam atladıkça ayrıntıları, kadın tekrar eder. Tekrar ettiği için daha bir uzar cümleler. Adam yüklemi özneyi ayıramaz hale gelir bu noktasız cümlelerde.

» Hikayenin Devamı

Tozlu rafların arasından bulduğum defterin sayfalarını hızlıca çevirirken gözüme çarptı yazdıkların. Mürekkebi silinmeye yüz tutmuş, okunması zor el yazınla yazdığın “Bu yazıyı okurken ben olmasam da yüzün gülsün” cümlesine bakıyorum ve bir de aynadaki halime. Gerçekten sen olmayınca insanın yüzü gülebiliyor mu?

Yazıların defterdeki izleri yıllar içinde silikleşiyor, peki senin bıraktığın izler, yaşattıkların, silinebiliyor mu?

Çocukluğumdun benim, kahramanım, oyun arkadaşım, her şeyim. Bir hastanede odasında, çığlık çığlığa ağlayarak girdim hayatına, benim aksime sen nasıl sessizmişsin, gözlerin gülüyormuş, ilk yaşadığın duygu, ilk garip mutluluğunmuş.

» Hikayenin Devamı

Ne yani, artık Gamlı Baykuş olmayacak mı bu sitede? Ne yani, o aykırı sesi duymayacak mıyız artık? Bütün yorumlar tekdüze mi olmalı? Her yazıdan sonra “Oh ne iyi olmuş” mu demeliyiz illa? Yorum yazarken acaba başkaları beni beğenecek mi diye düşünmeliyiz?

Sitemiz bir gökkuşağı ise en ana renklerinden birini kaybetmek üzere ya da kaybetti arkadaşlar.

Hadi yorumlarını sevmiyordunuz Gamlı Baykuş’u da mı sevmediniz? Hiç olmazsa Gamlı Baykuş hatırına saygı duyamaz mıydınız?

» Hikayenin Devamı