Ne ilginçtir ki, en yakınlarımın dahi bazılarına anlatmadığım duygularımı sizlerle paylaşıyorum. Ailemi teker teker tanıyacaksınız neredeyse… Şimdi yine bende sıra, kendimde…

ilkokul 3 gibiyim (derinlerde ve uzaklarda olduğundan tam hatırlayamıyorum o Çiğdem’i). Günün biri, okul çıkışı eve geliyorum ve annemin en sevdiği arkadaşı Ayşe ablaya gideceğimizi öğreniyorum. Anneme;

- “Nolur ben önden gideyim” diyorum ve önlüğümü dahi çıkarmadan düşüyorum yola.

Küçük bir kasaba burası, güvenli, tehlikesiz. Ayşe abla o zamanlar yirmili yaşların sonlarında, bu küçük kasabada vatan, millet, sakarya deyip mini mini birleri yetiştiren bir yurdum öğretmeni.

» Hikayenin Devamı

Çocukluğumuzun en büyük maceralarından birisi de bisikletimize binip, hiç bilmediğimiz sokaklara, mahallelere, caddelere dalıp; sonra evin yolunu geri bulmaya çalışmaktı :)

O gün yine bisikletlerimize atlayıp, kafamız nereye eserse gitmeye karar verdik yine. Çocukluk aklı işte yeni maceralara atılıyorsun aklınca :)

Ben, Merve ve Özge aldık başımızı çıktık yola. Bu sefer sahile çıkmaya çalışacaktık ve o günün yönlendiricisi, bizim tabirimizle “Kafası nereye esercecisi” Merve’ydi.

Çıktık bizim sokaktan, başladık Merve bizi nereye yönlendirirse oraya girmeye. Oradan oraya, oradan oraya…

» Hikayenin Devamı