Bir gün MSN’de biri adresimi ekledi. Normalde asla kabul etmem tanımadığım adresleri ama şeytanın işi ya kabul ettim işte.

Konuşmaya başladık. Bir süre konuşmalarımız devam etti. Çocuk her gün MSN’de beni bekliyor, şifresini bana verip, onun adresine girmeme bir şey demiyor falan derken çocuk numaramı istedi. Ben de ara sıra açıp baktığım bi’ numaram vardı, onu verdim.

Konuşmaya başladık. Buluşmak istedi, ben de kabul ettim. “Pendik’te Liseli Park’ta, sabaha karşı 5′te bekle” dedim.

» Hikayenin Devamı

Onun yerine geçecek daha faydalı şeyler hep vardı. Sabah uyanır uyanmaz aç karnına ya da tok karnına, içilmesi annede dırdır yaratmayan, daha yararlı, vitaminli şeyler.

Çocukların da sek içmesinin mubah olduğu, paşa çayı kıvamına getirilmeden de içilebileceği şeylerdi onlar aslında…

Zavallı çocuklar… Hep sulandırılarak asidi kaçırılmışına maruz kalırlar büyüyene kadar. Büyüdükten sonra da; “Sıkmalık portakal aldım bak, dolapta duruyor öylece. Sıkıp içsenize ne güzel?! Yok! Nerde işe yaramaz şeyler var siz onu için.”e.

» Hikayenin Devamı