İsterik ve gizli sevişen bir kadın gibi boşalıyordu yağmur kentin üstüne. Kent, öyle yenik ve öyle teslim olmuş ıslanıyordu. Metruk bir evin tek kapı girişindeki saçağa sığınmış, ben de kent gibi yağmura teslim olmamak için, en azından burada ıslanmaya direniyordum.

Havada bir gerginlik vardı. Sanki koca kent geçici bir geri adım atmış ve tahammülünü zorlayan yağmurla hesaplaşmaya hazırlanıyor gibi bir his yaratıyordu insanda; boğuk ve sessiz.

Nem öylesine çıldırmış seviyeleri zorluyordu ki doğa; sanki kavganın namuslusunda geçerli olan, kadın ve çocuklar ve yaşlılar hariç olmak üzere ayracını yok sayıp, belden aşağıya vuruyordu.

» Hikayenin Devamı