Ben küçük bir kasabada büyüdüm. Bağlı olduğu ilçesini kıskanan, limon sıkıp kaskatı ve parıl parıl yapılmış saçlarıyla vurgun olduğu kızcağızın evinin önünden her yarım saatte bir motosikletle geçtiğinde sevdiğiyle bir bağ kurduğunu hayal eden gençlerin yaşadığı bir yer. Evlerde motosiklet sesi ayrımında ustalaşmış ürkek genç kız kulakları…

Motosiklet gürültüsü ve kızlarının namusundan şikayetçi olan nemrut anne babalar arasında büyüdüm. Benimkiler öyle olmadı neyse ki.

Pek tazecik, pek yakışıklı, hemen kızlar tarafından aldatılıverecek kadar utangaç ve mahcup iki erkek kardeştik biz annemin gözünden bakıldığında ama alelade kasaba gençlerindendik işte, tek meşguliyeti ve eğlencesi gün kararıncaya kadar sokakta, çorapları ayaklarından çıkmak üzereyken bile top diye taşın peşinden koşabilecek kadar mutlu, toz toprak dumanının altında türlü oyunlar oynamaktan hoşlanan mahallenin çocuklarından…

» Hikayenin Devamı

Birazdan gözlerimin içine bakacak. Öyle hissediyorum. Korkuyorum.

Tavan ne kadar da beyazmış. Daha önce rengine hiç dikkat etmemiştim. 3 yıldır bu evde kalıyorum ama bir kez olsun ne duvarların rengini beynime kaydetmişliğim var ne de tavanın.

Şimdi bakıyorum da sarı ile krem karışımı bir renkmiş bu. Kirlenmiş yer yer, boyatmak lazım bir ara.

» Hikayenin Devamı

Uzunca yıllar süren, İsviçreli bilim adamları ile yaptığımız çalışmalar sonucu dünyayı yerinden sarsacak, evrene hulahop çevirttirecek bir komplo teorisini başarı ile bitirmiş durumdayız.

Bu yazıyı kalp rahatsızlığı olanlar, evrende dönenleri anlamak istemeyenler, “Ben böyle rahatım gardaş” diyenler okumamalıdır. Çünkü aldığınız ürünlerin ve reklamlarının altında neler yattığını gördüğünüzde beyninizden vurulmuşa döneceksiniz, Flash TV’deki programlardan daha çok çarpacak bunlar sizi.

Fazla uzatmadan konumuza geçelim. Hepimizin bildiği üzre son zamanlarda moda olan bir ”OMO” reklamı var; “Kirlenmek Güzeldir”.

» Hikayenin Devamı