Sadece “Yandım anam” diyebilmiş, kahpe pusuda kalbine kurşunu yediğinde.

Daha sonra ölümüne şahit olanlardan dinledim. Kendi “Yandım anam” dediğinde, baba diyecek yavrusu ana rahmine düşeli üç ay olmuştu. Kor kaplamıştı yüreğimi seni morgta gördüğümde. Doymadan gidişine bu bana yapılır mı diye hayıflanmıştım.

O gün bana düşen seni dik gömmekti. Oldu da. Arkandan sadece yokluğuna nasıl alışacağım diyordum. Çok arkadaşım olacaktı senden sonra ama can dostum olur muydu…

» Hikayenin Devamı

Nem kokusundan ıslanan, soğuk odalar, her biri büyük avluya açılan onlarca kırık kapı ve akşam olduğunda kapının arkasında ağlaşan kadınlarla yaşadım onca senemi.

Kadınlık yapmanın, kocasının koynuna girip vazifesini yapmak olduğunu bilenlerdendim. İlk üzüntülerimi yaşarken öylesine körpecikti ki bedenim, yaşamanın, ayakta kalmanın bedelini yaşarken hayatımdan endişeliydim.

Hayat 1-0 başlamıştı onaltı yaşımda. Güzelliğimin bedelini sakız fabrikasında çalışırken benden büyük bir adama zorla verilerek ödemiştim.

» Hikayenin Devamı

Benim garip bir huyum vardır. Kendimi çok olumsuz hissetiğim zaman sevdiğim arkadaşlarıma giderim, onları güldürürüm, ben de rahatlarım.

Parkta adamın biri ağlıyormuş, ona demişler ki, “Git bak, ileride palyaço var. Seni de güldürsün“. Adam da “O benim zaten” demiş. Onun misali.

Arkadaşım aynı zamanda biraz akraba da olur. Geç vakitte yattık. Onun küçük kızı, benim de kızım salonda üçümüz yatıyoruz.

» Hikayenin Devamı