Kuş olmak, gökyüzünde uçmak kaçımızın hayali değil ki?

İşte benim de öyle bir hayalim vardı. Uçmak sonsuza, görünmeze hemen ulaşabilmek istediğim yere. Şimdi olmaz geliyor bana ama küçüktüm, planlarım vardı uçmaya yakın.

Naylon plastiklerden paraşüte benzer bir şeyler yaptım. Ucuna küçük bir taş bağladım. Apartmanımızın en üst katına çıkıp onu boşluğa saldım. Süzülerek aşağı doğru yavaşça indi.

» Hikayenin Devamı

Büyük bir site oturduğumuz bu yer ve üniversiteye yakın olduğu için de öğrenciler tarafından çok tercih ediliyor. Bunu bilen ev sahipleri kiraları o kadar artırdılar ki, kızmamak elde değil.

”Bu kadar da açgözlülük olmaz!” diye düşünüyor insan. Hiç mi öğrencilik yapmadı bunlar? Hiç mi vicdanları sızlamaz?

Kendi çocukları başka şehirlerde üniversite okuyanlar bile ”Öğrenci buldun kazıkla!” felsefesiyle hareket ediyor ve dairelerini asla ailelere kiralamıyorlar artık.

» Hikayenin Devamı

Şimdi hemen şimdi sokağa bak. Boş ya da dolu, o senin sokağın. Orada hergün bir olay olur. Herkes oradan geçer. Hatta tüm sokak. Kimse eskisi gibi sokağa bakmaz. Ama sen bak. Okula giden öğrencilere bak. Onların hayata nasıl sonsuzmuş gibi baktıklarını gör.

Alt kattaki yaşlı çifti gör. Sanki doğarken birlikte doğmuşlar ve hiç ayrılmayacak gibiler. Bakkal amcayı gör, sepetten ekmek verirken. İşten dönenleri gör. Yaptıkları işi sevmeseler bile evlerine iki lokma getirmenin gururu ile yürüyen insanları.

Karşı penceredeki komşunu gör. Onu tanımasan da ona selam ver. Sonra, sonra gözlerini kapat sokağa çıkamayan, hayatı sadece camdan izleyenleri düşün. Onların nasıl mutlu olduklarını…

Seni çok merakta bıraktım üzgünüm. Hakkım olmayarak bunu sana yaşattığım için de üzgünüm ve hatta dünyada olup biten her şey için üzgünüm.

Telefon çaldı seninle konuşurken. Babamdı arayan. Telefonu açtım, adımı söyledi usulca, ki normalde söylemez adımı. Ne meramı varsa söyler ve sonra beni dinler. Ama bu kez adımı söyledi. İçimi kocaman bi’ korku kaplataraktan.

Efendim dememi beklemeden de devam etti; “Annen öldü kızım” dedi sakince ağlayarak.

» Hikayenin Devamı

Dilimin altında hazırcevaplık yayı olduğunu iddia edenleri utandırmayacak biçimde (umarım), annemi geçmişe doğru götürmek yoluyla cesaret abidesi bendenizin anılarının ikinci kısmını anlatmaya başlıyorum canlarım (burda kendimi masalcı nine gibi hissettim).

Daha önce de bahsettiğim gibi, annem ben küçükken çalıştığı için, beni önce kreşe vermişler ama öyle bi’ cıngar çıkarmışım ki kreşte, orada çalışan bayan ablama “Çocuk buralarda helak olacak” demek suretiyle benim oradan alınmama vesile olmuş ve bundan sonra benim konu komşu akraba ziyaretleri başlamış.

İşte bu ziyaretlerden birinde, komşu teyze temizlik yaparken ben de televizyon izliyormuşum. Kadıncağız ikiz yatağın altına girmiş elinde süpürgeyle ve bana seslenmiş:

» Hikayenin Devamı