Türkiye’deki onlarca karikatür dergisi içinden bir tane gülünecek, alınıp okunacak dergi olmamasından kaynaklanan bir sorunun kahramanı olan kişilerdir bunlar.

Arada çıkan birkaç kaliteli yazar-çizer dışında geneli amele, sıçıp kendi bokuna kahkalar atan tipler sanırsam bu karikatür dergilerinde yazan-çizenler. Gerçi bu son tahlil çok derin analizler sonucunda yapılmadı ama.

Bugüne kadar bir kuruş verip karikatür dergisi almadım. Bundan da gurur duyuyorum. Çünkü karikatür dergilerinin gelişmişlik düzeyiyle bir alakası oldugunu zannetmiyorum.

» Hikayenin Devamı

Onbir, oniki yaşında derste maket araba yaptığından, resim yaptığından ya da boş boş hayal kurup, derste not tutmayan öğrenci çöp tenekesi olarak görülürse, davranılırsa ilerde ne olur? Sorumuz bu.

O yaşlardaki bir öğrencinin bunları yapması kadar doğal ne olabilir? Kendi adıma ben, o yaşlarda şiir yazmaya sıkıldığım derslerde başlamıştım. Okul 3.süydüm orta okulda belirtiyim bunu da.

Her neyse, öğretmen dediğin biraz savaşçı olmalı. Öğrenciyi kazanmak için çaba göstermeli. Yok çakarmış ta, üç tane sözlü notuyla bırakırmış ta, bakanlık geçmelerini istermiş, geçmeleri için tek neden buymuş.

» Hikayenin Devamı

Tiyatroya gidilmiştir. Tiyatro beklenildiğinden fazla bir şekilde uzar ve saat gece 12′ye 10 vardır. Sahnede ışıklar söner, dekorlar taşınmaya başlar. Karanlıkta tiyatroculardan biri taksi isteyen var mı der.

Tabi gece tarifesini düşündüğünü tahmin ettiğim yanımdaki şahıs, hemen “Ben istiyorum” diye bağırır. Sonra ışıkların yanması, başka bir tiyatrocunun “Hayır taksiye gerek yok” diye repliklerin devam etmesiyle beraber tiyatro devam eder. Tabi bu arada tüm kafalar geriye doğru dönmüştür kim bu salak diye bakmaktadır.

Bu durumda ne yapılır, mecburen bu salak kişi de kafasını arkaya doğru çevirir. Kim bu taksi isteyen numarası yapmaktadır. Hesaba katmadığı tek bir şey vardır. Yanındakiler kafalarını arkaya çevirmemiştir, sadece gülmektedirler.

Bir gün biricik can dostum Ebru’yla kantinden dönüyoruz. Ben bir iki adım arkadaydım. Ebru da önden gidiyor.

Bir ara baktım, Ebru hiç tanımadığım bir oğlanın kolunda ilerliyor. “Ebru” diye seslenmeye kalmadan, o da farketti.

Meğersem ben zannedip, oğlanın koluna girmiş. Oğlandan da çıt yok yanlız. Halinden memnun ilerliyo merdivende.

Tabi biz farkedince olayı, yıkıldık gülmekten. Çocuğu da tanısak iyi. Hiç bilmediğimiz bir vatandaş. O günden sonra da çok dikkat ettik yürürken :)

Pazar pazar izleyecek program ararken, bir magazin programında ilgimi çektiği için biraz durakladım ve izledim. Kim “daha komik” tartışması vardı.

Cem Yılmaz mı yoksa Leven Kırca mı? Ne kadar gereksiz bir tartışma.

Levent Kırca’yı çok severim. Yıllarca “Olacak O Kadar“ı zevkle izledim. Pek çok da sosyal mesaj verdi doğrusu. Birçok tiplemeyi başarıyla canlandırdı. Ama son zamanlardaki durumunu endişe ile izliyorum.

» Hikayenin Devamı