Kızımla onun okulundan geliyorduk. Ara karne verilmişti. Notları iyi olduğu için de bayağı mutluyduk.

Bir evin penceresinin önüne kuşlar yesin diye yem koymuşlar. Bir sürü kuş toplanmış. Kızım neşe içinde bana bir şeyler anlatıyordu el kol hareketleriyle. Tabiki aklı da bir karış havada olduğu için onları görmedi.

Kuşların önünden geçerken kuşlar ondan ürktü ve hepsi havalandı. Kızımın ödü patladı tabi. Kaçmaya başladı ve dikkatsizce koşarken sokaktaki elektrik direğine çarptı.

Ben koptum orada tabi ki. Karnımı tutarak sesimin çıktığı kadar kahkahalarla dakikalarca güldüm. Çok komikti. Olaydan sonra yoldan geçenler beni görünce deli demişlerdir herhalde. Bir de tabi ki kızım gülmeme çok kızdı.

Haberleri okuyordum, ülkemizde başka bir şey olmuyormuş gibi ilk sıralardan verilen magazin haberlerinden birine denk geldim. Herhalde artık büyük gazetelerimizi okuyan ya da az çok televizyon seyreden arkadaşlarımız öğrenmişlerdir; Hüsnü Şenlendirici kimdir? Deniz Seki kimdir? Aralarında neler olmuştur.

Olayı anlatayım; Bir mağaza açılışına Samsun’a giden Hüsnü Şenlendirici’ye gazateci sorar:

- “Yaz geldi, denizle aranız nasıl?”

Cevap: “Ben anladım seni. Başka sorular sorun arkadaşlar. Sorulacak o kadar soru var ki, sen bol bol girersin bu yaz denize”

Televizyonu olan yemekhaneleri pek severim. Zaten bir şeyler yerken televizyona bakmak da en büyük zevklerimdendir. Televizyonda ne olduğu önemli değil. Ekmeğimi sulu yemeğimin suyuna banıp, ağzıma götürürken başımı kaldırıp ekrana bakmam yeter : )

Geçenlerde, işte yine bu zevki yaşamaktayken, yemekhanenin sahibi geldi, masamın dibine dikildi. Şimdi gider herhalde deyip 30 saniye kadar sesimi çıkarmadım.

1 dakika oldu, 1,5 dakika oldu adam hala gitmiyor. Ben de utancımdan başımı kaldırıp, ne oluyor, ne durdun ki burada diyemiyorum. Sanki adam lokmalarımı sayıyor. Geriliyorum.

» Hikayenin Devamı

Lisedeyiz. Matematik hocası limit kavramını anlatmak için laf cambazlıkları yapıyor. Örnekler vermeye çalışıyor, ilgi çekmeye çalışıyor. Kısaca şöyle diyecek; “Bir olgunun diğerine hiçbir zaman erişemeden, sürekli yaklaşıyor olması” ama demiyor, döndürüyor da döndürüyor.

Benim sıramın önüne gelip, elimden tükenmez kalemimi alıp, “Bu kalemi ikiye bölsek ne olur” diyor. Sınıf önce homurdanıyor sonra tek tük, “Kısalır“, “Ufalır” benzeri sesler çıkıyor. “Peki, bir daha, bir daha bölsem. O küçücük kalan parçaları da ikiye bölsek?” diyor. Daha sonra da ekliyor “Çok çok küçülür değil mi? O küçük parçaları da hep bölsek bölsek, bu bölmelerin sonu hiç gelmez, hiç bitmez değil mi? Peki neden?“.

Benden gayet lakayıt bir cevap geliyor; “O tükenmez kalem de ondan“.

Hocanın tüm uğraşları sınıfın kahkahaya boğulmasıyla boşa gidiyor : )