Kızımla onun okulundan geliyorduk. Ara karne verilmişti. Notları iyi olduğu için de bayağı mutluyduk.

Bir evin penceresinin önüne kuşlar yesin diye yem koymuşlar. Bir sürü kuş toplanmış. Kızım neşe içinde bana bir şeyler anlatıyordu el kol hareketleriyle. Tabiki aklı da bir karış havada olduğu için onları görmedi.

Kuşların önünden geçerken kuşlar ondan ürktü ve hepsi havalandı. Kızımın ödü patladı tabi. Kaçmaya başladı ve dikkatsizce koşarken sokaktaki elektrik direğine çarptı.

Ben koptum orada tabi ki. Karnımı tutarak sesimin çıktığı kadar kahkahalarla dakikalarca güldüm. Çok komikti. Olaydan sonra yoldan geçenler beni görünce deli demişlerdir herhalde. Bir de tabi ki kızım gülmeme çok kızdı.

Muhabbet kuşum dışardeyken ve manyak gibi uçarken küüttt diye aynaya çarptı, sonra biraz afalladı ve uçmaya devam etti. Girdi kafesinin içine.

Bir baktım hayvan deli gibi kusuyor. Ben kuşcağız sarsıntıdan beyni dağıldı, o yüzden kusuyor diye düşünürken. Öğrendim ki, muhabbet kuşları aynada kendini ilk defa gördüğü zaman başka bir kuş zannedip (eşi falan zannediyo herhalde) onu beslemek içgüdüsüyle kusmaya başlarmış. Bizimki de o yüzden kusuyodu sanırım :)

Hayatımda daha salak bişi duymadım yahu :)))