Gecenin saat üçü. Bu sana yazdığım kaçıncı mektup bilmiyorum. Bildiğim, eksi 15 derecede Gabar’da nöbette olduğun. Bu durum bazılarının rahat yatmasına sebep olsa da beni uyutmuyor evlat!

Eksi 15 derecede bozkırın, ıslık çalarak yüzünü bıçak gibi kesen, gözünden yaş getiren soğuğunu iliklerime kadar hissediyor, üşüyorum evlat!

Elinde tuttuğun tüfeğin demir aksamının soğuktan eline yapıştığını düşünüp, avuçlarımı sıkıyorum. Sıktığım avuçlarım yumruk yumruk dizlerime vuruyor. Bir işe yaramamaktan, bir şeyler yapamamaktan kahredip, dizlerimi dövüyorum evlat!

» Hikayenin Devamı

Beni yaralayan bir kadındı, belki elinde sustalı yoktu ama her yakınlığı, her gülüşünde benden intikam almak isteyen biri gibi bıçaklanıyordum.

Beni öldüren bir kadındı, elinde kurşunları içinde olan bir silah yoktu ama yüzündeki gözlerin bakışları her baktığında kirpiklerini her kırptığında gözbebekleri namlusundan cıkan mermiler gibi üzerime doğru ateşleniyordu.

Çoğundan kurtuldum kimisi boşa giti, kimisi omuzumu sıyırdı, kimisi kolumu yaraladı, kimisi bacaklarıma diz kapaklarımı yaraladı, hiçbiri canımı o kadar acıtmadı.

Çoğundan küçük sıyrılıklarla kurtuldum ama arkanı dönüp giderken bana baktığın o son bakışın beni kalbimin tam ortasından vurup yere yığdı. Son nefesimde aklıma gelen tek şey bu yalan dünya oldu.