Hayatımın hiçbir döneminde kendimi bir “politika düşkünü” gibi göremedim. Belki doğduğum zamanın, politik hayatın zorunlu askıya alınışı ya da belli bir kitlenin faaliyet alanı haline gelişinin arefesine denk gelmesiyle ilgiliydi bu. Bilemiyorum.

Sadece iki yaşında olmam gereken zamandan aklımda kalan bir iki “paşa cümlesi” asılı kulaklarımda. Annem hatırlamamın imkansız olduğunu söylese de ben hatırladığımı iddia ediyorum. O, “paşa”nın buyurgan sesi ve babamın o sesi teybe kaydeden elleri, hatırlayabildiklerim bunlardan ibaret. Maalesef ya da iyi ki..

Bugün yaşadığım hafif şiddetli, sarsıcı bir hikayeden sonra aslında bunlardan hangisini söylemeliydim bilemedim. “Maalesef” mi, “İyi ki” mi?

» Hikayenin Devamı

Zaman zaman düşünüyorum ben bu konuyu. Kurban Bayramı’nda kurban kesiyoruz bildiğiniz üzre. İyi, hoş, kesiyoruz, eğleniyoruz, yiyoruz filan da diğer bayramlar pek bir sönük geçiyor Kurban Bayramı’na göre sanki.

Bir atraksiyon, bir kesme-biçme olayı yok, yalnızca ziyaret kuru kuruya. Halbuki Ramazan Bayramı geldi mi şeker kessek, kalıp halinde şekerler alıp, onları küp şeker halina getirsek. Mesela 23 Nisan Çocuk Bayramı için bu öneriyi meclise sunacağım ben;

» Hikayenin Devamı

Şehrin sırtlarında bahçe içinde küçük bir gecekondu.

Arife günü;

Anne-Babanlar gelmedi mi daha kızım? 3 saat oldu gideli. Bulamadılar mı acaba uygun bir şey?

Büyük kız-Merak etme anne, gelirler nerdeyse. Hah geliyorlar işte, gel bakalım nasıl bir şey almışlar.

A-Koşma kızım dur yavaş, kıracaksın şimdi kafanı gözünü.

Bk-Anne şuna bak! Ne kadar güzel. Boynuzları da kocamanmış.

» Hikayenin Devamı