Ah çocukluğum ah… Neler yapılmazdı ki, değil mi? Çocukluğa dair yazıları okurken birden aklıma leblebi geldi.

Leblebileri alırdık, hani şu bildiğimiz sarı leblebi varya, onları bir poşete koyar, doğru sokağa… Sonra taşla poşetin içindeki leblebileri unufak eder, ondan sonra ağzımıza alıp,

“Mustafa” derdik :))

Mustafalar bundan gocunmasın, bazı yerlerde başka ismler de kullanılıyor :)

Ağzımızından püsküren leblebi tozları bizi nasıl mutlu ederdi anlatamam. Üstümüz başımız leblebi tozu olurdu. Çocukluk işte insan neler neler yapıyor…