Lisedeyiz. Matematik hocası limit kavramını anlatmak için laf cambazlıkları yapıyor. Örnekler vermeye çalışıyor, ilgi çekmeye çalışıyor. Kısaca şöyle diyecek; “Bir olgunun diğerine hiçbir zaman erişemeden, sürekli yaklaşıyor olması” ama demiyor, döndürüyor da döndürüyor.

Benim sıramın önüne gelip, elimden tükenmez kalemimi alıp, “Bu kalemi ikiye bölsek ne olur” diyor. Sınıf önce homurdanıyor sonra tek tük, “Kısalır“, “Ufalır” benzeri sesler çıkıyor. “Peki, bir daha, bir daha bölsem. O küçücük kalan parçaları da ikiye bölsek?” diyor. Daha sonra da ekliyor “Çok çok küçülür değil mi? O küçük parçaları da hep bölsek bölsek, bu bölmelerin sonu hiç gelmez, hiç bitmez değil mi? Peki neden?“.

Benden gayet lakayıt bir cevap geliyor; “O tükenmez kalem de ondan“.

Hocanın tüm uğraşları sınıfın kahkahaya boğulmasıyla boşa gidiyor : )