Ben her zamanki gibi tutkundum sana. Senin deli rüzgarlarda savrulduğun anları hiçe sayarcasına.

Sen benim ”Seni seviyorum!” dememi bir korkudan ibaret sanırken, ben sadece gözlerine bakıyordum. Bir umut ışığı görürüm diye. Oysa loştu gözlerin. Ne aydınlık, ne de kopkoyu karanlıktı.

Ne umut verip mutlu ettin beni, ne de ayırabildin beni gözlerinden. Vazgeçemiyordum senden. Ama sen de kopamıyordun.

» Hikayenin Devamı