Kırmızı Vosvos yaşlanmıştı. Kilometresi 100.000leri geçeli çok olmuştu. Ama mutluydu, sahibi onu çok seviyordu. Hala sabahları işe beraber gidiyorlar, alışverişlerini beraber yapıyorlardı. Yaşlı ama mutlu bir araba idi.

Bir gün duyduklarına inanamadı. Sahibi onun artık yaşlandığından bahsediyordu karısına.

- “Değiştirme zamanı geldi. Hem paramız da var artık. Şöyle son model bir araba iyi olur. Yenilemek lazım” diyordu.

» Hikayenin Devamı

Ben küçük bir kasabada büyüdüm. Bağlı olduğu ilçesini kıskanan, limon sıkıp kaskatı ve parıl parıl yapılmış saçlarıyla vurgun olduğu kızcağızın evinin önünden her yarım saatte bir motosikletle geçtiğinde sevdiğiyle bir bağ kurduğunu hayal eden gençlerin yaşadığı bir yer. Evlerde motosiklet sesi ayrımında ustalaşmış ürkek genç kız kulakları…

Motosiklet gürültüsü ve kızlarının namusundan şikayetçi olan nemrut anne babalar arasında büyüdüm. Benimkiler öyle olmadı neyse ki.

Pek tazecik, pek yakışıklı, hemen kızlar tarafından aldatılıverecek kadar utangaç ve mahcup iki erkek kardeştik biz annemin gözünden bakıldığında ama alelade kasaba gençlerindendik işte, tek meşguliyeti ve eğlencesi gün kararıncaya kadar sokakta, çorapları ayaklarından çıkmak üzereyken bile top diye taşın peşinden koşabilecek kadar mutlu, toz toprak dumanının altında türlü oyunlar oynamaktan hoşlanan mahallenin çocuklarından…

» Hikayenin Devamı

Şimdi hemen şimdi sokağa bak. Boş ya da dolu, o senin sokağın. Orada hergün bir olay olur. Herkes oradan geçer. Hatta tüm sokak. Kimse eskisi gibi sokağa bakmaz. Ama sen bak. Okula giden öğrencilere bak. Onların hayata nasıl sonsuzmuş gibi baktıklarını gör.

Alt kattaki yaşlı çifti gör. Sanki doğarken birlikte doğmuşlar ve hiç ayrılmayacak gibiler. Bakkal amcayı gör, sepetten ekmek verirken. İşten dönenleri gör. Yaptıkları işi sevmeseler bile evlerine iki lokma getirmenin gururu ile yürüyen insanları.

Karşı penceredeki komşunu gör. Onu tanımasan da ona selam ver. Sonra, sonra gözlerini kapat sokağa çıkamayan, hayatı sadece camdan izleyenleri düşün. Onların nasıl mutlu olduklarını…

Mahallemize yeni taşınmışlardı. On beş, on altı yaşlarında bir kızdı. Ama yürek yakmayı, erkeklerin kalplerini hoplatmayı iyi biliyordu.

Aramızda onun yaşı kadar bir yaş farkı olduğu halde, gönlüme ferman dinletememiş, tutulmuştum bu komşu kızına. O da sanki bu tutkunluğumu anlamış da, beni kendisine daha tutkun etmek istercesine, kendisine çok yakışan renk renk giysiler giyiyor, güzelliğine güzellik katıyordu.

Ona açılmak, aşkımı açıklamak istiyordum. Ama ”Ya beni reddederse, maksadımı yanlış anlayıp babasına şikayet ederse? Ya da herkesin içinde azarlarsa?” diye düşünüyordum.

» Hikayenin Devamı

Mezarlığın karşısındaydı evimiz. İki blok, dört kat, ön ve arka bahçeli apartman. İtfaiyenin yukarısı, Perşembe Pazarı’na varmadan. Oyun oynardık Allah’ın günü, toza çamura bulanırdık. Sonra akşam geç kalınca eve, korkardık içeri alınmamaktan.

Okula gitmezden önceleri gazoz kapağı toplardık arka bahçede ”Kutu kutu pense” oynar, aşırdığımız mezar taşı parçalarını öğütüp toz yapardık. Neden mi? İnanın hiç anımsamıyorum.

Televizyonda da illa ki Şirinler’e bakılır tabii. Susam Sokağı başlamış mıydı o zaman, hatırlamıyorum. He-Man vardı. Sonra İskeletor, Orgo, Atılgan… Ama en çok Hayvan Adam’dan korkardık.

» Hikayenin Devamı