“İstiklal Caddesi’nin girişinde, Burger King’in önünde buluşuruz” dedim. “Sıradan bir tipim ben. Alalede, sıradan, bildiğin, tanıdığın hatunlardan işte!” desem de olurdu yani. Burger’in önü!! Yaratıcılık diz boyu.

Bu çocuk bana bir ay daha dayanırsa iyi diye düşündüm. Saçlarımı yolayım sinirden dedim, kıyamadım ne yalan söyleyeyim. 20 YTL bayılıp yeni fönletmişim şimdi. Akşam ev dönüşüne bıraktım sinir nöbetimi.

Tam çıkarken aynayla kesişti yolum da, gördüm maymuna dönmüş suratımı. Dudaklarım kırmızıydı yahu. Hayır, kırmızı rujum yok ki benim. Nasıl becermiş, hangisini hangisine karıştırıp sürmüşsem artık, bildiğin ciğer kırmızısı! Bilen bilir, ince dudakta kırmızı bir felakettir.

» Hikayenin Devamı

Birazdan gözlerimin içine bakacak. Öyle hissediyorum. Korkuyorum.

Tavan ne kadar da beyazmış. Daha önce rengine hiç dikkat etmemiştim. 3 yıldır bu evde kalıyorum ama bir kez olsun ne duvarların rengini beynime kaydetmişliğim var ne de tavanın.

Şimdi bakıyorum da sarı ile krem karışımı bir renkmiş bu. Kirlenmiş yer yer, boyatmak lazım bir ara.

» Hikayenin Devamı

Her zamanki gibi sabah işe gelmek için evimden çıkmamla başladı her şey; sakin, sıcak ve hala uykuya hasret bedenimin esnemeleri eşliğinde yola çıkmıştım yine.

Arabaların gürültüsünü duymamak adına müzik dinlediğim kulaklıklardan bile duyabildiğim sesle irkildim aniden. İki genç yol ortasında durmuş bağırarak kavga ediyorlardı. Olsa olsa benimle yaşıt ve bulunduğum şehirde yaşayanların çoğu gibi üniversite öğrencisiydiler.

Ne vardı ki ortada bu kadar paylaşılamayan, tüm bu gürültüye patırtıya neden olan? O an söylemek istedim

» Hikayenin Devamı

Ne ilginçtir ki, en yakınlarımın dahi bazılarına anlatmadığım duygularımı sizlerle paylaşıyorum. Ailemi teker teker tanıyacaksınız neredeyse… Şimdi yine bende sıra, kendimde…

ilkokul 3 gibiyim (derinlerde ve uzaklarda olduğundan tam hatırlayamıyorum o Çiğdem’i). Günün biri, okul çıkışı eve geliyorum ve annemin en sevdiği arkadaşı Ayşe ablaya gideceğimizi öğreniyorum. Anneme;

- “Nolur ben önden gideyim” diyorum ve önlüğümü dahi çıkarmadan düşüyorum yola.

Küçük bir kasaba burası, güvenli, tehlikesiz. Ayşe abla o zamanlar yirmili yaşların sonlarında, bu küçük kasabada vatan, millet, sakarya deyip mini mini birleri yetiştiren bir yurdum öğretmeni.

» Hikayenin Devamı