Gönül denizdir. Dil kıyı. Deniz dalgalanınca içindekileri kıyıya atarmış. İşte sanki fırtınalar kopuyor yedi iklim dört bucakta. Gönül merkezli olmayan fırtınalar bunlar. Yerden göğe savuran, yıkıcı, yağmalayıcı.

Hep bir uğultu. Manasız, temelsiz, kişiliksiz sesler ya da sessizlikler. Sessizlik ne kadar uzak artık bize. Denize kavuşamayan akarsular gibi çağlıyor her yer.

Keşke anlayabilsek manayı da kavuşabilsek o engin denize. Mana’nın susup dilin konuştuğu ne bedbaht bir zamanın bahtsızlarıyız oysa. Susmak… Suskunluk ne güzel bir şiir bilene. Artık susuyorum. Asıl konuşmak susunca başlıyor çünkü…