Bir tanem aslında niye yazıyorum bu yazıyı tam olarak bilmiyorum. Ama hangi duygularla olduğunu biliyorum.

Birini yürekten sevmek, bağlanmak ve artık onsuzluğu düşünememekle ilgili. Ama yine de onun imkansızlığa yakın olduğunu bilmekle, ama inadına sevmekle, vazgeçmemekle, vazgeçememekle…

Nasıl ve ne şekilde gelişti buralara geldi, bilmiyorum. Cevabının da çok önemi yok aslında. Başlangıcının ya da hep ”Ne olacak?” diye düşündüğümüz sonunun da.

» Hikayenin Devamı

Hey Millet! Uyanın! Yastığın altında değil mutluluk, ben baktım, yok!

Her masalda vardır ya ”Sonsuza kadar mutlu yaşadılar”, yalan, yalan, külliyen yalan. Yalan, bütün masallar yalan.

Pamuk Prenses’i Prens hiçbir zaman bulamadı. Pamuk Prenses ölüp gitti sonra. Sonsuza kadar yaşamadı. Sindrella da hiçbir zaman gidemedi o baloya. O cadı ”üvey anne” izin vermedi buna. Velhasıl taş sildi hayatı boyunca.

» Hikayenin Devamı

Dedem en çok kuru mantıyı severmiş. Bu yüzden onun ölüm yıldönümlerinde bütün aile bir araya gelir ve onun en çok sevdiği bu yemeği yaparak onu yad ile anardık.

Bizler Kafkasya’dan Türkiye’ye gelip yerlesmiş olan Türklerden olduğumuz için yemeklerimiz de o yörenin izlerini taşır. Kuru mantı da onlardan biridir.

Kıyma, rendelenmiş soğan, karabiber, tuz ve bolca maydanozla yoğrulur ve bardak ağzı ile kesilmiş hamurların içine konur. Bu hamurlar, usta ellerin verdiği şekillerle tepsiye sıkça dizilir. İki tarafı da ocakta iyice kızartılır (fırında degil) ve sonunda bu kızarmış hamur, çok az salçalı su ile pişirilir. Üzerine bolca maydanoz serpilir ve sarmısaklı yoğurtla servis yapılır. Resim gibi olurdu hazırlanınca.

» Hikayenin Devamı

Küçük İda kırmızı çizgili pijamasıyla giysi dolabının önünde oturuyordu. Biraz korkmuştu yine, dolaptan gelen tıkırtılarla uyandığında….

”Canavar… Canarvar sen misin?”

İnce titrek sesiyle sormuştu yorganının altından. Sonra korkarak kalkmış dolabın önünde oturmuştu.

» Hikayenin Devamı