Ne zaman son desem yapamıyorum, beceremiyorum. Sonu yok, sana yazmak, sana haykırmak, seni hissetmek istiyorum. Neredesin, neler yapıyorsun?

İçim buruk, tebessümlerim yarım, seni istiyorum. Şimdi, yarın, öbür gün ömrümün sonuna kadar.

Yürümeyi öğrenen çocuk gibiyim, konuşmayı henüz tam bilemeyen bebek gibiyim. Sana çözülecek dilim, sana koşacak adımlarım. Her şeye sahibim ama gel gör ki, şuramda tam şuramda öyle bir soğukluk var ki, yüreğim üşüyor.

» Hikayenin Devamı

Anneyim ben. Daha ilk öğrendiğimde içimde olduğunu, elimi götürüp olduğun yere ”Benimsin miniciğim” demiştim. O an başladı seni sahiplenmem.Doğacağın anı sabırsızlıkla bekliyordum artık. ”Oğlum olacak” diyordum herkese daha bilmeden. İlk öğrendiğimde varlığını, biliyordum bunu ben.

Sonra minicik seni kucağıma ilk aldığım anı hatırlıyorum. Hayatımda hiç kimseye sarılmadığımı, birine sahip olmanın ne demek olduğunu bilmediğimi o an anladım ben.

» Hikayenin Devamı

İlk baharın ortaları, ben daha 18 falanım. Arkadaşıma akşam üstü “Gel şu cafeye gidelim, birer bira atalım” dedim. Sanırım hayatımın ilk boğazımda kalacak birası olacaktı.

Onların evinin önünden geciyordum. Lise sondaymış o zamanlar. “Allah’ım neydi bu” dedim inanın. 3 saniye onun masum hayatını gördüm sanki.

Yanımdaki arkadaşım beni cafeye kadar bi konuyla yürütmüş. Değil o konu, demek araba çarpsa, kırılsa bi’ tarafım farkında olmayacağım, inanılmaz dalmıştım. Bu arada, bira harbiden de boğazdan geçmedi.

» Hikayenin Devamı