Yağmur var. yürüyorum kıçım donmuş bir vaziyette. Bir köşede durup, gelecek yüzyıl içinde gelmesini umduğum minibüsü bekliyorum.

Her zaman bir kalabalıkla boğuşan sokakları, yalnız başına bırakacak kadar geç bir saatte ayaktayım. Birkaç tinerci ve ben dışında hiçbir dostu kalmamış kaldırımların.

Duvara yapışmış vücudum ve her saniye ellerimi ovuşturmam tinercilerden fazla bir farkım olmadığını düşündürüyor kendime. Birkaç dakika süren “Abi bozuk paran var mı?” muhabbetinden sonra onlar da uzaklaşıyor. Gene ben kalıyorum kendimle.

» Hikayenin Devamı