1989 yılının soğuk ve ama yağışsız bir kış gününde yine işe gitmek üzere evden çıkmışdım. Sokaklar uzun bir yağışın kesilmesiyle yeniden dolmaya başlamış, insanlar pazar gününü dolu dolu yaşamak için sabah erkenden dışarı çıkmaya başlamışdı.

Bense bir anketör olarak sadece haftanın 2 günü çalışır, diğer günlerse inşaata amcama yardım ederdim. O zamanın şartlarından mıdır yoksa benim şansızlığımdan biilinmez, her gün çalışmama rağmen cebime ayda 50 binlira geçerdi bazen daha az. Ama bugün seviçliydim. İşde geçen haftaki anket işinden bir ayda kazandığım 50 bin lirayı kazanmışdım. Gerçi bu anket yüzünden başkası sanılarak solcu bir birlikden dayak yemiş küçük bir çocuk ”Bu Cengiz değil” demesiyle hastenelik olmadan kurtulmuşdum.

» Hikayenin Devamı

Saat gecenin ikisi olmuş yine. Bense yorgun yüreğimle son sigaram diyerek yaktığım, aslında biraz sonra yine yakacak olduğum hiç bitmeyen son sigaramıda yakıyorum yine.

Elime, ayağıma dolaşmış, çook uzaklarda kalmış, yitip gitmiş bir sevdanın yakıp bıraktığı küllerin tozu dumanı içinde savrulurken, yorgun yüreğimle ve çürümeye yüz tutmuş beynimle savaş veriyorum geleceğe karşı.

Hangi gelecekse artık. Hiçbir zaman gelmeyeceğini adım gibi bildiğim, ama yine de savaşımın hiç bitmediği gelecek işte.

» Hikayenin Devamı

Çocukluğumun en güzel pazarlarında çıkardı karşıma. Adıyla o günü ve saati özdeşleştirdiğim, pazar gecelerine “Parliament Sinema Geceleri” dediğim güzel zamanlardı….

Yayınlanan her film yabancı olup, şimdiler de olduğu gibi “TV’de İlk Kez!” ibaresinden uzak,televizyonda ilk defa yayınlanan filmlerdi.

Reklam aralıkları oldukça kısa olan bu filmleri, özellikle kışın sıcak bir odada ve özene bezene evin annesi tarafından soyulan meyvaları mideye indirirken izlemek çok ama çok ayrı bir keyifti.

» Hikayenin Devamı