Üç saatlik bir yolculuk deyip geçmeyin. Neler görebilirsiniz bu kadar kısa gibi görünen bir otobüs yolculuğunda, anlatayım.

Niğde’den zarzor bulunan bir Konya otobüsüyle hareket ettik. Gayet normal gidiyoruz. Araç full konfor. Uydu yayınlı televizyon var falan, bilirsiniz Neoplan otobüsleri.

Fenerbahçe maçının saati gelmek üzere. Hemen benim yan koltuğumdaki yolcu maçı soruyor “İzleyebilicez di mi?” diye muavine. Anlıyorum ki, adam maç hastası. Neyse ki, yarım saat sıkışık da olsa, beraber otursak ta, arkadaki koltuğa geçti sonunda.

» Hikayenin Devamı

Bütün bir gece boyunca düşünmüştüm, yaşam ve ölüm arasındaki ince çizginin nasıl olduğunu. Çok da merak ediyordum hani, denemeyi istedim ama çizgiyi göremeden diğer tarafa gidersem diye de düşündüm.

Başka bir açıdan bakarsak, çizgiyi görüp gidersem diğer tarafa, o zaman da görmemin anlamı kalmayacaktı. Başka bir yolu olmalıydı.

İşte tam o anda kendimde bir ağırlık, bir o kadar da rahatlık hissettim. Gökyüzünde gibiydim. Uçuyordum melekler gibi ama bir sorun vardı. Kanatlarım neden siyahtı?

» Hikayenin Devamı

Bir merdiven var orada. Kapının dışında, sokağa doğru iniyor. Ahşap bir merdiven, gıcır gıcır ötenlerden yürürken üzerinde. “Bir daha düşün, çıkmak istiyor musun” diyenlerden.

Bir cesaret gösterdin, tut ki kapıya yaklaştın ama orada o merdiven duruyor. Bir çift el görüyorum hemen yanı başımda; poyrazı, ayazı yemekten sertleşmiş, buğday renkli bir el. Güvenli…

Uzanıyor bana doğru, cesaretlendiriyor beni. Ama temkinli de, sınırı öğretmek istiyor sanki. Kapıya yaklaş ama bensiz inme o merdivenlerden diyor. Küçüksün daha senin de ellerin sertleşecek, rüzgârı da, ayazı da hissedeceksin ama küçüksün daha izin yok tek başına inmene o merdivenlerden.

» Hikayenin Devamı

13 yaşındaydım. Çevremdeki arkadaşlarım sigaraya başlamışlardı. Ben de heves ediyordum ama belli etmiyordum. Olur mu öyle şey deyip onlara karşı çıkıyordum. Çünkü bana mantık olarak ters bir şeydi.

Babam içiyordu ve ne kadar kötü bir şey olduğunu yakından görüyordum. Ama çoçukluk merak duygum gittikçe artıyordu. Zaten sigaraya başlama nedeni bu değil midir birçok insanın.

Bir akşam annem turşu almaya göndermişti. Markete doğru giderken yerde o yanan sigarayı gördüm. Bir kez çekilmiş ve atılmıştı. Artık merak duygum da baya artmıştı ve çevremde kimse yoktu. Ne yaptım sizce? Yavaşça eğildim ve çevreme bakarak sigarayı aldım elime. Sonra sigarayı ağzıma götürdüm ve bir fırt çektim. Bir nefes çekmem ile öksürmeye başlamam bir oldu. Sonra hemen yere attım ve ayağımla defalarca ezdim sigarayı. Paramparça olmuştu artık. İşte o an bir daha sigara içmemeye karar verdim. Ağzım kokmasın diye de aldığım turşunun yarısını yemiştim ama hala o iğrenç kokuyu üzerimde hissediyordum.

O gün bugundür de tek aldığım nefes o nefestir. Başlamamaya da çok kararlıyım. Buradan sigaraya özenerek başlamış olanlara akıllarını başlarına alıp, iyicene düşünmelerini istiyorum. Bırakın şu zıkkımı!