Şu an çenemi dayadığım omzun üzerinden İstiklal pek bir yabancı geliyor. Daha önce bebeğine hiç bakmadığım gözlerin etrafımda olmasını istemiyorum. Hemen geri çekilip belki binlerce kere içine girdiğim bebeğe kaçıyorum. Maviliğin ortasında, simsiyah.

Gözler için diş macunu var mıdır diye düşünüyorum bu bembeyazın ortasındaki net maviliği görünce. Bir kez daha çekiyor kendine beni mavi gözler. Belli ki sarılmak istiyor. Sarılıyorum.

Bu kez usulca sırtını okşuyorum. Buna ihtiyacının olduğu o kadar belli ki. Derin bir nefes veriyor. Huzur dolup başımı omzunun bittiği, boynunun başladığı o kıvrıma güzelce yerleştiriyorum. Orasının benim için yapılmış olduğunu anlıyorum o an.

» Hikayenin Devamı

5 yaşındayken annenin bağırış çağırışlarına aldanmadan iki kat merdiven çıkılır ve merdivenden kayarak inmeye kalkılır. Tabi ki düşülür. Ama öyle basit bir düşüş olmaz bu. Direk göğüs üstü, ciğerlerin üstüne.

Anne koşar, gelir. Mosmor bir suratla karşılaşır. Nefes alamayan bir çocuk. Ne yapılır, edilir hala hatırlanmaz. Bir şekilde nefes alır hale getirilir. Herkes derin bir nefes alır. Hayata geri dönülmüştür.

Olaydan iki hafta sonra aynı velet, aynı merdivenlerden bu sefer çevrede kimsenin olmadığı bir zamanı seçerekten çıkar. Geçen seferki hatayı yapmayıp “Bu sefer adam gibi kayıcam kardeşim” demektedir içinden.

» Hikayenin Devamı

Bir merdiven var orada. Kapının dışında, sokağa doğru iniyor. Ahşap bir merdiven, gıcır gıcır ötenlerden yürürken üzerinde. “Bir daha düşün, çıkmak istiyor musun” diyenlerden.

Bir cesaret gösterdin, tut ki kapıya yaklaştın ama orada o merdiven duruyor. Bir çift el görüyorum hemen yanı başımda; poyrazı, ayazı yemekten sertleşmiş, buğday renkli bir el. Güvenli…

Uzanıyor bana doğru, cesaretlendiriyor beni. Ama temkinli de, sınırı öğretmek istiyor sanki. Kapıya yaklaş ama bensiz inme o merdivenlerden diyor. Küçüksün daha senin de ellerin sertleşecek, rüzgârı da, ayazı da hissedeceksin ama küçüksün daha izin yok tek başına inmene o merdivenlerden.

» Hikayenin Devamı