 |
|
Daha 10 yaşındaydı
Ağustos’un 11′i, yıllardan da 1997 idi. O sabah Bursa’dan İnegöl’e dönmeye hazırlanan Yasemin’in içinde bir gariplik vardı. Annesi “Hadi kızım” dediğinde ayakları geri gidiyordu. Anneannesinin yüzüne “Kal” der belki diye son kez bakmıştı. Oysa gitmek zorundaydı. Annesi - “Minibüs çok dolu, otobüse binelim” dedi.
Minibüs sapıkları
Minibüslerden korkmaya başladığım günü anlatıyorum. Üç sene önce bir gün okuldan çıktım, liseli kız gibi de görünmüyorum dışarıdan. Lisede etek zorunluluğunu kaldırdıkları da iyi oldu. Üçüncü sıra cam kenarında oturuyorum. Müzik dinliyorum ama arkadan para uzatsalar duyabilecek kadar normal bir ses seviyesinde mp3üm. Yanıma hafif şişman, saçları beyaz-gri, orta yaşlı bir adam oturdu. Garip bir de çantası var, sonradan her gördüğümde onu tanımamı sağlayan.
Millet, tuğra ve çocuk
Millet olarak içimiz yandı şehitlere ama benim içimi kemiren bazı şeyler var. Adam millet, vatan deyip duvara “Bis Osmanlı torunuyuz” yazmış. Dikkatinizi çekmek istiyorum ki, yanlış yazmadım aynen böyle “Bis” yazıyor duvarda. İnsanın kafa atası geliyor böyle insanlara. Ve tabii Osmanlı tuğralarının moda olmasından dem vurmak istiyorum. Hemen hemen her boyunda kolye her çantanın amblemi, her vakfın logosunda vs. ve işin en trajik kısmı şu soruyla ortaya çıkıyor:
Kırmızı takımlar
Sene1986. Avcılar Cennet Mahallesi’nde çalışıyorum. İşimi seviyorum, tüm sosyal haklarım mevcut. Eşim işten ayrılmamı istiyor. Minibüste öyle dalmışım ki sormayın. Üzerimde kırmızı şalvar pantolon, siyah cepken var. Kızıl saçlıyım. Bir dürtme ile irkildim. Bu arada yanımdaki bey mırıldanıyo. Şöyle yanıma bir gözattım. Elini cebinden az çıkardı, tomarla para. Bir taraftan “Gahvem var, Arbam var” sayıyo’.
Şişmanlar binmesin
Günlerden bir gün, kalabalık ve buna aldırmayıp minibüse hala yolcu tıkmaya çalışan bir şoförün kullandığı bir minibüste, bir amca, bu minibüsteki insanları, minibüsü organize edip yerleştirmeyi kendine görev bellemiş ve sürekli “Sen şuraya, sen buraya, sen otur, sen kaykıl” şeklinde direktifler vermektedir. Uzunca bir süre, şişman bir teyze amcayı baya zorlar. Çünkü teyze -doğal olarak- amcanın hiçbir dizilim planına uy(a)mamaktadır. Amca çok sinirlenir ve en sonunda kendinden geçmiş bir şekilde ortaya bir laf atar: - Bu ne kardeşim, şişman insanlar binmesin şu minibüse!
|
|
Loading ...
