Neden herkesin istediği gibi bir hayat yaşamak zorundayız? Neden herkes önümüze taş koyuyor. Neden herkes oyunlar peşinde, birbirinin arkasından iş çeviriyor. Neden hayat adil değil. Neden neden neden…

Hep didindik durduk, koşturduk, çabaladık sıkıldık, yılmadık savaştık, kazandık kaybettik ama değişen hiçbir şey olmadı.

Başkasına anlatmak istedik. Bizim gibi olan başkalarına. Sevindik bizim gibi olanlar için bu aynı pisikolojide yalnız olmadığımızı hissettik. Ama yine de bir şeyler bekler gibiyiz hayattan. Hani sanki bir anda bir şey olacakmış da hayatımız değişecekmiş gibi. Sana bir sır veriyim mi? Öyle bir şey olmayacak.

Günlerin ardı sıra birbirini eskittiği hızlı yaşamakların arasında, her yalnız kalışımızda hepimizin kendi çığlığını dindirmek için bir cümlesi var:

“Mutlu olmayı herkes kadar hak ediyorum“

Aslında bunu söylerken biz, bizim istediğimiz kadarıyla bulmamış bir mutluluğadır itirazımız. Konu mutlu olmak olunca isteklerimizi mecburen o kadar daraltmış ve kısıtlamışızdır ki, bu kadar azına razıyken bile gelmeyişi çıldırtır bizi. Ve gelenlerin yanına nasıl gelmiş olursa olsun bize gelmediğinden, gelmesini bu kadar arzuladığımız mutluluk, gelmedikçe düşüyle bile bizi mutsuz etmeye yeter.

» Hikayenin Devamı

Bir yıla yakın bir ilişkimiz var erkek arkadaşımla. Onu çok seviyorum. Annemler ise her şeyin farkındalar.

Babam sağolsun, benim yanımda, bana destek veriyor ama annem biz her buluşacağımızda bir bahaneyle sorun yaratıyor.

Aranızda çocuğu olanlar, anne olanlar var. Erkek arkadaşım sabırlı biri ama nereye kadar dayanır bilmiyorum. Onun yerinde olsam çok kızardım.

» Hikayenin Devamı