Cezaevinin kapısında onu gördüğü an, onca yıl görmek için görüp geçirdiği ne varsa unuttuğu andı. Orada en güzel, en görkemli haliyle, bıraktığında dudağında kalan son gülümsemesini korumuş halde duruyordu işte.

Bu an için ne çok yaşamıştı. Bu an evet, bu an için, ona sarılıp bir kez daha içi patlayıncaya dek boynunun kokusunu içine çekebilmek için ne çok yaşamıştı.

Şimdi bu anla arasında yalnızca birkaç adım kalmıştı. Oradaydı o, ama asıl istediği o değildi. O andı istediği. Yıllar süren bekleyişten, yollar süren özlemden sonra nihayet bitmişti bu zorlu süreç.

» Hikayenin Devamı

Seni arkamdan bırakıp giderken son kez baktım Ankara’ya. “Hoşçakal tek aşkım, hoşçakal. Ben evleniyorum” diye aglayarak gelinliğimi giyip binmiştim gelin arabama.

Ne kadar da yakmıştın canımı. Gelin odasında hala seni ablam dediğin kadınla ofiste yakaladığım anı düşünüp yanıyordum.

Hatırlar mısın bilmem, “Sensiz olurum” derdim. Ben seni o kadınla ofisinde yakaldığım gün oldum. Oysa sana sürpriz yapmak istemiştim. Elimde en sevdiğin pasta ve senin için yaptırdığım saçlarımla öyle kalakalmıştım o kara günde.

» Hikayenin Devamı

Çok içiyorum, çok üşüyorum bu ara. Ağustosta mıyız, aralıkta mı? Akdeniz mevsimi değil artık yaşadığım. Çok güçsüz, çok depresif, çok daha fazla yalanım bu ara. Özlemlerim artmakta denizi izlerken. Işıklarda kaybolurken.

Yalnızım koca şehirde. Başıma bir şey gelse, arayabileceğim kimsem yok. Engel olamıyorum zamana.

Alkol kanıma karışırken biraz daha yok oluyorum yeniden. Kırmızı dünya, kıpkırmızı yapayalnız…

Sabah olacak yine. Saatin altısında çalacak saatim. Belki çalmadan uyanacağım yine. Sonra tekrar gözlerimi kapatmak isteyip, yapamayacağım.

Ofis bekler, dosyalar, işler, insanlar, fabrika, kalabalık. Daralıyorum kalabalıkta…