Birbirinden hiç kopamayan, kızgınlıkları kumlara yazıp, iyilikleri kayalara monte eden iki dost. Şiirlerde, hikayelerde olduğu gibi gerçek iki dost.

Birkaç gün önceydi yanıma gelişi, hamileydi, mutluydu, ikizlerimiz olacaktı aldığım en iyi haberdi bu. Sevincini sevincim bildim, sarıldım, öptüm, gözyaşı döktüm.

“Teyze olacağım Canom teyze” deyip sarıvermişti kollarım boynunu. ”Ee neyin var senin” deyip soruvermiştin yine o anlamsız soruyu bana. Duymaktan en çok nefret ettiğim soru.

» Hikayenin Devamı

Ahıska Caddesi’nin girişi öyle pek özellikli bir yer sayılmaz. Her iki yanındaki iki okul, tek yönlü caddenin girişinde sizi selamlar.

Sağ tarafta Tevfik Fikret İlköğretim Okulu bulunur. Sabah vakti bahçesinden gelen “Türk’üm, doğruyum, çalışkanım, ilkem…” şeklindeki öğrenci andını duyabilirsiniz.

Çocuk cıvıltılarının karşısında, sol tarafta bir lise yükselir. Oraya bakınca ergenlik yıllarının aşırılıklarını hatırlarsınız ister istemez. Takım elbiseli erkekler ellerinde çantaları, küfürleri sakız gibi çiğneyerek derse giderler. Kızlar da kendi grupları içinde, kim bilir ne dedikodular yaparlar.

» Hikayenin Devamı

Geçen sene köye gidip gelirken gözüm şehrin dışındaki okula takılırdı hep. Bazen geçip giderken önünden başımı çevirirdim, ardıma hala görebilmek için. Şans, kader, kısmet.

Tayinim o okula çıktı. Gidebilmek için iki ay boyunca çırpındığım, gidemediğim o okula. Evet, gidemediğim o okulda öğretmendim artık.

Bir dönem bitiyor bu okulda. İyi mi oldu, yoksa çok mu kötü oldu istediğim yerde çalışmak? Bu sorunun yanıtını arıyorum uzun zamandır. Hala bulamadım desem?

» Hikayenin Devamı

Sıkıntılı günler bunlar. Düzensizliğimin, çalışamamanın verdiği sıkıntı. Biliyorum kapılıp gideceğim final sonrası sessizliğe. Ama yine de çalışmak gelmiyor içimden.

Bir şeye karar verdim ben. Çalışma isteği belli bir felsefeye inanmaktan geçiyor. Bir şeyi ne için yaptığına inanmaktan geçiyor. Çoğu insanın adını bile duymadığı Mustafa İnan’ın düşüncesinden geçiyor.

”Bu işi neden yapıyorum ve ne yapmak istiyorum?” düşüncesini iyice idrak etmekten geçiyor.
Ve bunlara sahip değilseniz içinizden çalışmak, okula gitmek, hatta sınava girmek bile gelmiyor. Gereksiz olduğuna inandığınızdan belki de.

» Hikayenin Devamı

Düşünüyorum da o eski günleri, annemin “Biz senin yaşındayken….” diye başlayan cümlelerini hiç sevmezdim. Şimdi aynı cümleleri kendim kuruyorum öğrencilerime.

Bize ne oldu böyle? Ne oldu da bu kadar yozlaşabildik? Biz hep iyiyi, güzeli, doğruyu anlatmaya çalışırken, onlar neredeydiler ya da biz kimlere anlattık bunları?

Bilmiyorum, işin içinden çıkamıyorum. Nerede yanlış yaptık, nerede?

» Hikayenin Devamı