Cezaevinin kapısında onu gördüğü an, onca yıl görmek için görüp geçirdiği ne varsa unuttuğu andı. Orada en güzel, en görkemli haliyle, bıraktığında dudağında kalan son gülümsemesini korumuş halde duruyordu işte.

Bu an için ne çok yaşamıştı. Bu an evet, bu an için, ona sarılıp bir kez daha içi patlayıncaya dek boynunun kokusunu içine çekebilmek için ne çok yaşamıştı.

Şimdi bu anla arasında yalnızca birkaç adım kalmıştı. Oradaydı o, ama asıl istediği o değildi. O andı istediği. Yıllar süren bekleyişten, yollar süren özlemden sonra nihayet bitmişti bu zorlu süreç.

» Hikayenin Devamı

Uçsuz bucaksız yemyeşil orman, su içinden devam edip adaya ulaşıyor.

“Sürekli savunma, karşıt saldırıyla mümkündür”,“Hiçbir zaman güvenlik açığı olmayan kapalı-durağan sistem oluşturalamaz” mide bulandırıcı önermelerini ezip geçen bir ormandan bahsediyoruz.

Öyle ki, içinde, içine fiziksel ve düşünce ayarında ani değişim girişlerini o an silebilecek bir güç vardır. Buraya gelen kodlar, dalgalar, cisimler ormanla uyumlu olmak zorunda olduğu gibi birbiriyle de uyumlu olmak zorundadır.

» Hikayenin Devamı

Bir önceki sene örgüt mahkemeyi kazanmıştı, artık Chemtrailler yoktu gökyüzünde. Aynı şekilde bu olaya da eğilen örgüt, “Tekniğin alternatifsiz yolu ve medeniyetin kendisi olan, temiz enerji elektrik, insan öldürmeye devam ediyor” haberini söndürecektir.

Aslında insanlığın geriye kalan tek sorunu bu. Ve bu insalığın sahip olduğu tek şehrin tek sorunu. Artık bütün cihazlar elektriğe değil ışığa uyumlu hale getirilecektir.

Şehrin kurucusu, büyük lider, zamanında Ormanla uyum sağlamayı başarmıştı. Adına dikilen lahitten bir cümle:

» Hikayenin Devamı

Ne kadar çok olaya, insana sessiz kaldınız? Hiç hatırlıyor musunuz? Çoğumuz belki sayısını bile hatırlayamıyordur.

Daha çocukken başlar sesiz kalmalar. Mahallede arkadaşınla maç yaparken çat, top Ayşe teyzenin camına denk gelmiştir. Evet pası belki sen atmışsındır ama camı sen kırmamışsındır. Tabi suç sana yüklenir. Bir sürü azar bi’ de üstüne dayak yersin anneden, sessiz kalırsın.

İlkokulda usluca dersini dinlerken birden bire arka sırandaki muzur arkadaşların kıyameti koparır. Pat hocadan bir tokat yersin. “Ama hocam ben bir şey yapmadım” desen de, o tokat yüzünde patlamıştır çoktan, sessiz kalırsın.

Bütün hafta deliler gibi o önemli sınava çalışmışsındır. Kağıtlar dağıtılır, sen harıl harıl soruları cevaplarken, sınav sonuna doğru yanındaki arkadaşın bir sorusuna cevap verdin diye. Hoca kağıdını alır ve sana sıfırı basar. “Ama hocam şey em küm” derken sen çoktan sıfırı almışsındır. Sessiz kalmışsındır.

» Hikayenin Devamı

Zihnimde canlandırdığım eve girdim. İçeride kafama göre odalar ekleyip çıkarttım. Hepsini birbiriyle yeni yazdığım mantık kodlarıyla bağladım.

Odaların yerleri kesinleşince görüntüdeki titreşim ve buğulanma silindi. Duvarlar ayna kadar parlak metalik gri, dış cephe tamamen cam. Bazı odaların arasındaki ayıraçlar da cam. İçeriye eşya eklemedim. Dar alandan nefret ederim.

Evin yeri 3000 metrelik dağın zirvesi. Ön cepheye baktığımda balta girmemiş bir orman. İçinde her çeşit ağaç var. En genç ağaç 150 yaşında. Soyu tükenmiş ve tükenmemiş bütün hayvanlar burada. Bazı geceler ilginç sesler duyuyorum, ön bahçemden.

» Hikayenin Devamı