O’nu bulmak dünyanın en zor şeyi. O derken O’nu kastediyorum, yani O’nu işte. Hayalinizdeki insan, ruh eşiniz, diğer yarınız.

Hani derler ya “İnsan yarım doğar ve hayatı boyunca diğer yarısını arar” Ama bildiğim bir şey var, 70 yaşıma geldiğimde “Keşke 50 yıl önce deneseydim, belki hayatım farklı olurdu” demek istemiyorum işte bu yüzden.

Şu anda İstanbul’da finallerime girmem gerekirken, ben bu otobüsteyim. Evet bir kız için, tüm o eski hikayelerde olduğu gibi. Her şey o kız için, her şey senin için.

» Hikayenin Devamı

Askerliğini Ankara’da yapacağı müjdesini emmioğlu ona vermişti. Seviçten içi içine sığmıyordu. Hiç büyükşehir görmemişti. Gerçi onun memleketi de yiğidin harman olduğu çamlığı, testi kebabı, arabaşı çorbası ile anılan Ankara’ya çok yakın bir anadolu şehri idi.

Köyden il merkezine kadar muhtar traktörüyle getirmişti onları. Anacığı yaşlı gözlerle otobüse binene kadar bırakmadı oğlunu.

- “Ah keşke baban da göreydi oğul” diyerek son kez vedaşlaştı oğluyla.

» Hikayenin Devamı

Haziran 2004. Üniversitedeyiz işte. Sınıfımda bir kız var, gözleri cennet, saçları bir başak. Tatlı dilli, anlayışlı.

Her şey çok güzel olacak onunla diyorum ve çok sıkı olan dostluğumuzu aşka çevirmek için can atıyorum. Aklım, bedenim hep onunla. Olmazsa çok üzüleceğim, kaybetmek de çok daha ürkütücü.

Aralık 2004′te dayanamayıp açıldım. Aynı duyguları paylaştığımı öğrenince, kendime açılmadığım için çok da kızdım.

» Hikayenin Devamı

Üç saatlik bir yolculuk deyip geçmeyin. Neler görebilirsiniz bu kadar kısa gibi görünen bir otobüs yolculuğunda, anlatayım.

Niğde’den zarzor bulunan bir Konya otobüsüyle hareket ettik. Gayet normal gidiyoruz. Araç full konfor. Uydu yayınlı televizyon var falan, bilirsiniz Neoplan otobüsleri.

Fenerbahçe maçının saati gelmek üzere. Hemen benim yan koltuğumdaki yolcu maçı soruyor “İzleyebilicez di mi?” diye muavine. Anlıyorum ki, adam maç hastası. Neyse ki, yarım saat sıkışık da olsa, beraber otursak ta, arkadaki koltuğa geçti sonunda.

» Hikayenin Devamı

Yine bir yılbaşıydı. Yani Ankara’daydım ve Dikimevi’ne doğru gitmek üzere bir otobüse binmiştim.

Otobüs ağır aksak, ikide bir dura dura yol almaya başlamıştı. İki durak ancak gitmiştik. Otobüs yine aynı ağırlığıyla durdu. Yeni yolcular binmeye başlamışlardı.

Birkaç yolcu bindikten sonra elinde orta büyüklükte beyaz bir bidon bulunan orta yaşlarda bir adam ani bir hamle ile otobüse bindi ve acele ile elindeki bileti tam bilet kutusuna atacaktı ki şoförün esi duyuldu:

» Hikayenin Devamı