Ben küçük bir kasabada büyüdüm. Bağlı olduğu ilçesini kıskanan, limon sıkıp kaskatı ve parıl parıl yapılmış saçlarıyla vurgun olduğu kızcağızın evinin önünden her yarım saatte bir motosikletle geçtiğinde sevdiğiyle bir bağ kurduğunu hayal eden gençlerin yaşadığı bir yer. Evlerde motosiklet sesi ayrımında ustalaşmış ürkek genç kız kulakları…

Motosiklet gürültüsü ve kızlarının namusundan şikayetçi olan nemrut anne babalar arasında büyüdüm. Benimkiler öyle olmadı neyse ki.

Pek tazecik, pek yakışıklı, hemen kızlar tarafından aldatılıverecek kadar utangaç ve mahcup iki erkek kardeştik biz annemin gözünden bakıldığında ama alelade kasaba gençlerindendik işte, tek meşguliyeti ve eğlencesi gün kararıncaya kadar sokakta, çorapları ayaklarından çıkmak üzereyken bile top diye taşın peşinden koşabilecek kadar mutlu, toz toprak dumanının altında türlü oyunlar oynamaktan hoşlanan mahallenin çocuklarından…

» Hikayenin Devamı

Hani bir çocuk ağlar da, annesi de onu susturmak için eline bir oyuncak verir ve ağlayan çocuk bir süre sonra susar ya. İşte sen de kendini benimle susturmaya çalıştın.

Sen ağlayan çocuktun, ben de eline verilen oyuncak. Ama ben seni susturamadım. Beni sevmediğin için değil, oyuncak olmadığım için. Benle oynayamadığın için ağlamaya devam ettin.

Oysa ki eline verilen her oyuncak bu güne kadar susturmuştu seni. Sıkılıncaya kadar bir güzel oynuyordun onlarla. Benle oynayamadın.

İşte senin zoruna giden de buydu sevemediğim.

Sabaha karşı uyandım, aslında insanlar gibi sabah uyanmam lazımdı ancak beceremedim. Uyku saatlerimi düzene sokmak için önceki iki gün uyumayıp, akşam normal insan saatinde yatmayı planlıyordum ancak yatak çekici geldi, akşamüstü yatıp gecenin bir yarısı uyandım, bu zaman dilimini sabaha karşı olarak zikrettiğimde kendimi başarılı hissediyorum.

Karnım aç. Dolayısıyla, yemek ile kahvaltı arasında bir şeyler yemem gerekli. Her seferinde olduğu gibi yine tost, hem sıcak olduğu için yemeği andırıyor, hem de kahvaltı gibi.

Gözlerimi ovuşturarak girdim mutfağa. Karanlığa alışmış gözleri rahatsız etmemek için açmıyorum ışıkları. Dablumbaz mıdır, aspratör müdür hala ismini bilmediğim şeyin ışığını açtım. Hafif, loş, yumuşak, faydalı bir ışık.

» Hikayenin Devamı