Yeni bir çağın orta noktasına hızla gidiyoruz. Devir teknoloji devri. Hayatın her yerine artık çip adı verilen mini sistemlerle girmek ve müdahale etme lüksüne sahibiz. O kadar ilerledi ki teknoloji, zamanında koca bir mahallede bir iki kişide televizyon varken, artık her evde sayısı belirsiz bir şekilde kara kutu hüküm sürmekte.

Elbette ki arz talep meselesi ve kanal sayısının artması ile birlikte izleklerin beynini yıkarcasına çeşitli suni gündem malzemeleri de içten içe gözden beyne sokulmakta. Dün gece uzanıyorken kız arkadaşım televizyonda magazin üzerine bir tartışmayı izlemekteydi.Haliyle bu sohbetin sesini duymamak mümkün değildi. Dedim ki ”Neden yazmayayım?”

» Hikayenin Devamı

İlk ve Ortaokulu İstanbul’un saygın ama kendi halinde, çocukluğumun en güzel yıllarının geçtiği bir vakıf okulunda bitirmiştim.

Okulda bizden başka belki bizim sayımızdan da çok burslu öğrenci vardı. Bir dönem milletvekilliği ve belediye başkanlığı yapan vakıf kurucusu gerçekten zoru başarmış, yüzlerce yetenekli Anadolu çocuklarının eğitimini karşılıyordu sadece bilim ve insanlık adına.

O güne kadar hiçbir arkadaşım bana “Benim bundan hiç olmadı”, “Ben bunu hiç görmedim” dememişti. Okulda servis aracından inerken ayakkabılarımı toza bular, saçlarımı dağıtır, defterimin sayfalarını koparırdım onlara daha yakın olmak için.

» Hikayenin Devamı