Bir gün MSN’de biri adresimi ekledi. Normalde asla kabul etmem tanımadığım adresleri ama şeytanın işi ya kabul ettim işte.

Konuşmaya başladık. Bir süre konuşmalarımız devam etti. Çocuk her gün MSN’de beni bekliyor, şifresini bana verip, onun adresine girmeme bir şey demiyor falan derken çocuk numaramı istedi. Ben de ara sıra açıp baktığım bi’ numaram vardı, onu verdim.

Konuşmaya başladık. Buluşmak istedi, ben de kabul ettim. “Pendik’te Liseli Park’ta, sabaha karşı 5′te bekle” dedim.

» Hikayenin Devamı

Çocukluk yıllarım, yani en az 32-33 yıl öncesi. Televizyon Edirne’de çok az kişide var. Tabi biz de yoktu. Arada komşulara gider izlerdik. Oturma odasındaki masanın üzerinde bir televizyon olmasını ne çok hayal etmiştim.

Evimize yakın bir park vardı. Türk filmi olduğu geceler oraya giderdik. Hiç unutmam, annem yanına ayrıca küçük bir kavanozla şeker de alırdı. Orada çayla verilen iki şeker yetmiyordu.

Film başlayınca kimseden çıt çıkmaz, izlerdi parktaki herkes. Herkesin gözü sihirli kutuda. Ve mahallede günlerce yorumu sürerdi.

» Hikayenin Devamı