Samimi olduğum bir arkadaşım vardı. Muhabbetimiz de fena sayılmaz, karşılıklı güven olarak ta hiç sarsmadık birbirimizi.

Bu arkadaşım ve bizim de tanıdığımız temiz bir arkadaşı bir organizasyon yaptılar. Eğlence gece için. Aldık biletlerimizi, birkaç arkadaşız, grup olarak gidiyoruz ama küçük bi’ organizasyon da değil hani.

Gecenin ilerleyen saatlerinde baktım bizimkiler deli gibi dolanıyor ortalıkta. “Ne oldu” diye sorunca biz, anlattı.

» Hikayenin Devamı

Benim gençliğim herkesin birbirini tanıdığı küçük bir kasabada geçti.

Biz ve bizim gibi insanlara orta halli dendiği için, babalarımızın giydiği kıyafetler kahverengi, bej, gri, lacivert renklerde olur. Bunun karelisi, çizgilisi, incesi, kalını, eskisi, yenisi, yani kumaşlara ne sıfat verirseniz verin, renkleri değişmezdi.

O yıllarda televizyonda izlediğimiz, sunucular ya da şarkıcılar kıyafetlerinde radikal değişiklikler yapmış artık, ördekbaşi yeşiller, kırmızı, bordo, sarı, lameli, lamesiz erkek ceketleri moda olmuştu.

Ama böyle bir modayı takip edebilecek imkanlardan ve ortamlardan yoksun olan bizim erkeklerimiz yine aynı renlerde kıyafetlerini taşımaya devam ediyorlardı.

» Hikayenin Devamı

Yüzde 52 sistem eleştirisi yapan bir topluluk. Anarşizme sıcak bakıyor gibi görünüyorlar. Bence anarşizime yakın duruşları ilgiyi üzerilerine daha rahat toplayabilmek için akıllıca bir taktik.

İnsanlar şiddeti izlemeyi, konuşmayı severler. Onlar da iletmek istediklerini “Anaşistiz biz” kılıfı üzerinden iletiyorlar. Kısacası gerçekten anaşist olduklarını düşünmüyorum. Eğer öylelerse övgülerimi geri alıyorum : )

Yüzde 52′yi spam bir e-posta ile tanımıştım ilk kez. Genelde spam filtresinden kaçmış e-postaları “Spam bu” butonu ile mimlerdim. Ama Yüzde 52′nin yollamış olduğu e-posta iletisinde yazılanlar ve tarzları ilgimi çekti. Hatta hoşuma gitti bile diyebilirim.

» Hikayenin Devamı