Çocukluk yıllarım, yani en az 32-33 yıl öncesi. Televizyon Edirne’de çok az kişide var. Tabi biz de yoktu. Arada komşulara gider izlerdik. Oturma odasındaki masanın üzerinde bir televizyon olmasını ne çok hayal etmiştim.

Evimize yakın bir park vardı. Türk filmi olduğu geceler oraya giderdik. Hiç unutmam, annem yanına ayrıca küçük bir kavanozla şeker de alırdı. Orada çayla verilen iki şeker yetmiyordu.

Film başlayınca kimseden çıt çıkmaz, izlerdi parktaki herkes. Herkesin gözü sihirli kutuda. Ve mahallede günlerce yorumu sürerdi.

» Hikayenin Devamı