Kimi botaniğini inceledi, renklerine baktı, dallarını dikenlerini sevdi, kimi kokladı, kokunu, çeşitlerini sevdi. Kimi sende maneviyatını buldu, peygamberine benzetti, kokunu ondan aldığını düşünerek, seni uzun uzun kokladı. Sana herkesin bir bakış açısı vardı.

Ben sana hep bülbülün gözüyle baktım, “Gülüm” dedim, feryat ettim, seni öyle sevdim ki…

Şarkılar hep seni söyledi, şiirler hep seninle başladı.

» Hikayenin Devamı

Hayatımın hiçbir döneminde kendimi bir “politika düşkünü” gibi göremedim. Belki doğduğum zamanın, politik hayatın zorunlu askıya alınışı ya da belli bir kitlenin faaliyet alanı haline gelişinin arefesine denk gelmesiyle ilgiliydi bu. Bilemiyorum.

Sadece iki yaşında olmam gereken zamandan aklımda kalan bir iki “paşa cümlesi” asılı kulaklarımda. Annem hatırlamamın imkansız olduğunu söylese de ben hatırladığımı iddia ediyorum. O, “paşa”nın buyurgan sesi ve babamın o sesi teybe kaydeden elleri, hatırlayabildiklerim bunlardan ibaret. Maalesef ya da iyi ki..

Bugün yaşadığım hafif şiddetli, sarsıcı bir hikayeden sonra aslında bunlardan hangisini söylemeliydim bilemedim. “Maalesef” mi, “İyi ki” mi?

» Hikayenin Devamı

Hiç unutmam, Orta 1. sınıfta din sınavı oluyorduk. O sene, o okula ben yeni gelmiş, hocayla ilgili efsaneleri duymuş, hocanın Bruce Lee gibi yumruklarını çocuklardan esirgemeyen, kızdığında tekme tokat girişen, daha önce iki çocuğu hastanelik eden biri olduğunu idrak etmiş durumdaydım.

Sınavda bir soru: “Kuran’da adı geçen 25 peygamberin isimlerini yazınız” diyordu. Orta 1 öğrencisi olduğumdan ve hatim indirmediğimden anca 9-10 isim çıkıyordu oysa ki benden.

Tek çare sıramın altındaki kitaptan bakmaktı. Evet, evet bakmaktı. Bakıcaktım ulan. Hoca da minibüsçü cesareti varsa bende de deli cesareti vardı.

» Hikayenin Devamı