“Henüz başlamamamış bile” olan bir şeyi Bitti mi‘ye yazmak ne kadar doğru tartışılır ama… Çok büyük konuştuğumdan mı bu kadar büyüdü, büyük mü olmalıydı ya da en korktuğum ben mi büyütüyorum…

Bu soruların tümü cevapsızken beynimde, gözlerimde bu uykusuzluk, bildiğim bildiğimiz imkansızlık, kıpır kıpır kalp, görmek için can atışım, kimseye de belli etmemek için ayak yapışım…

Uzun boylu bekleyiş bana düşen…

Hakkaten çok güzeldi. İlk aşkımın kuzenimin olması anormal görünse de, yine de çok güzeldi!

Kuzenim dediğime bakmayın. Uzaktan kuzenler olur ya, işte öyle. Ona açılmadan, 2 senedir ona aşıktım zaten. Yaklaşık 10 sene oldu. Detaylarda yanılıyor olabilirim: )

O, 2 sene önce dediğim zaman gerçekten aşık olduğumu hissettim. Ona açılamadığım için, hep ağladım geceleri.

» Hikayenin Devamı

Lise yıllarında aşk bir başka olur değil mi? Genellikle beraberlikler “çıkmak” olarak adlandırılır. Ben de lise yıllarında çıkma eylemlerinde bulunmak istedim. Lakin olmadı. Ve bu hep içimde kaldı.

Ne ise, uzun uzun yazıp, sizi diğer güzel yazılardan mahrum etmek istemiyorum. Olay şu; çok sevdiğim Akif isimli bir arkadaşım, lise yıllarında bir kıza aşıktı. Samimi ve içten bir sevgi besliyordu. Ciddi bir beraberliğe adım atmaya bile hazırdı, o lise yıllarında.

Ama tabii bu aşık oğlan bizim kıza açılamıyor. Anlamsız bir çekimserlik var bizim aşık oğlanda. Kendisini ona layık görmüyor. Kopmleksten kopmlekse giriyordu.

» Hikayenin Devamı

İlk baharın ortaları, ben daha 18 falanım. Arkadaşıma akşam üstü “Gel şu cafeye gidelim, birer bira atalım” dedim. Sanırım hayatımın ilk boğazımda kalacak birası olacaktı.

Onların evinin önünden geciyordum. Lise sondaymış o zamanlar. “Allah’ım neydi bu” dedim inanın. 3 saniye onun masum hayatını gördüm sanki.

Yanımdaki arkadaşım beni cafeye kadar bi konuyla yürütmüş. Değil o konu, demek araba çarpsa, kırılsa bi’ tarafım farkında olmayacağım, inanılmaz dalmıştım. Bu arada, bira harbiden de boğazdan geçmedi.

» Hikayenin Devamı

Hani çetin bir kış ortasında hava birdenbire açar ve güneş pırıldar ya gökyüzünde. Birden içi ısınır insanın. Yaşama sevinci artar. Sanki çocuklaşır ruhlar. Bu doğal olay bile, insana kazanılmış bir armağan gibi gelir birdenbire.

Ben de ruhumda yaşadığım çetin bir kış ortasında tanıdım onu. Kışa direnecek gücüm bile kalmamıştı o sıralar. Direnmekte istemiyordum zaten. Umutsuz ve güçsüzdüm.

İşte o günlerde güneş gibi açıverdi ruhumda. Her yanımı ısıttı. Kışı bile sevdim onu getirdiği için neredeyse. O bir armağandı bana sanki. Sıcacıktı, içtendi, gülünce gözlerinde ormanların en güzel yeşilini görüyordum. Zaten o da hep gülüyordu. Güldükçe de ısıtıyordu.

» Hikayenin Devamı